Ailede bir ölüm yaşandığında bunu çocuklarla paylaşmadan önce bu kavramın ne kadarını anlayabileceğini, nasıl tepki vereceğini bilmek önemlidir. Çok küçük çocuklar sanıldıkları kadar kırılgan değildirler ve daha kolay bir şekilde üstesinden gelebilirler.

Okul öncesi yaştaki bir çocuğa ölümü anlatmak için doğru kelimeler kullanmak gerekir. Uzağa gitti, uykuya daldı gibi anlatımlar çocukların kaybedilen kişinin ne zaman geri döneceği sorularıyla karşı karşıya kalmanıza ve çocukta farklı beklentilere yol açar. Ölüm, bu yaştaki çocuklar için kalıcı bir kelime değil, kısa sürelik bir zaman dilimi gibidir. Ölen bir kişinin geri dönemeyeceğini anlamazlar. Bu yaştaki çocuklara, ölen kişinin organlarının, elinin kolunun bozulduğu; artık yemek yiyemediği ve bu nedenle vücuduna ihtiyacı kalmadığı söylenebilir. Ölen evcil hayvanı ise, artık çevresinde koşup oynayamayacağı, havlayamayacağı, onun için vücuduna ihtiyacı kalmadığı şeklinde anlatılabilir. Bitkiler için de artık büyümeyeceği ve çiçek açmayacağı gibi güncel ve basit kelimeler kullanılarak açıklanabilir. Küçük çocuklara çok detaylı ve anlayamayacakları kelimeler kullanarak bilgi vermek uygun değildir.

5-9 yaş arasında çocuklar ölümü iskeletlerle, meleklerle, hatta televizyondan izledikleri değişik korkutucu görüntülerle (hayalet gibi) ilişkilendirebilir. Ölüm kavramıyla karşılaştıklarında uykusuzluk, gece korkusu, yalnız yatamama ya da korkulu rüya görme gibi sıkıntılar baş gösterebilir.

Ne Yapılmalı

Bu yaştaki çocuklara ölümü anlatırken karmaşık kelimeler kullanılmamalı, açıklayıcı olunmalıdır. Çocukların gösterebilecekleri tepkileri anlamaya çalışmak gerekir. Düşüncelerini tarif etmesi, duygularını paylaşması için uygun ortam yaratmak, çocuğu bu konuda teşvik etmek doğru olandır. Gerektiğinde psikolojik danışmanlık almaktan çekinilmemelidir.

Büyük çocuklar ölümün gerçekliğini ve etkilerini yetişkinler gibi anlayabilirler. Ancak bu, kızgınlık, öfke, kendini suçlama, yalnız hissetme, umutsuzluk gibi duygular oluşamayacağı anlamına gelmez. Bu duyguları yüzünden eleştirilmemeli, yargılandıkları hissine kapılmalarına yol açacak davranışlar sergilenmemelidir. Bu çağda bir çocukla ölüm hakkındaki düşüncelerinizi daha rahat paylaşabilirsiniz. Her zaman yanında olacağınızı ve sizinle her şeyi paylaşabileceğini anlayan çocuk kendini daha rahat ve güvende hissedecektir.

The post Ölüm Kavramıyla Tanışma appeared first on Bebekler.

Her çocuğun bazı korkuları vardır. Her yaşta görülebilen bu korkular sağlıklı bir gelişim sürecinin parçasıdır. Hayvan korkusu, hayali insandan korku, yaratık diye adlandırdıkları şeylerden ya da karanlıktan korku gibi; gerçek ya da gerçeküstü pek çok varlık onları korkutabilir. İster hayali olsun isterse gerçek, çocukların her türlü korkusunu bir gerçeklik olarak kabul etmek gerekir.

Erken yaşta televizyon izlenmesine izin verilen çocuklarda, korku ataklarına daha sık rastlanılmaktadır.

2-4 yaşlarındaki çocukların uyku zamanı korkusu, yalnız kalma korkusu, yüksek ses korkusu gibi korkuları olabilir. Bu yaşlardaki çocuklarda yanlış tuvalet eğitimi de tuvalet korkusu gelişmesine, kaka tutma ve kabızlık gibi ciddi sorunlara yol açabilir. Ebeveynlerinden ayrı kalma korkusu başlayabilir. Bu korkuların bir kısmında asıl neden soyut düşünme becerilerinin yeni gelişmeye başladığı dönemde somut ve soyut algının birbirine karışmasıyla ilgilidir. Çocuk soyut varlık ya da kavramların somut varlıklar olabileceğini düşünüp korku yaşayabilmektedir.

Okul öncesi dönemde de karanlık ve hayali yaratıklardan korkma devam edebilir. Bu yaştaki çocuklarda anne babalarını ya da yakınlarını kaybetme korkusu, ebeveynlerinden ayrı kalma korkusu ölüm korkusu gibi görülebilmektedir.

Korkular okul çağında da devam edebilir. Okul korkusu baş gösterebilir, çocukluk çağındaki korkular süreğenleşebilir ya da yenileri eklenebilir. Eleştirilmekten korkma, toplumdan soyutlanma, yeni bir ortama girme, yalnız kalma, zarar görme gibi farklı korkular geliştirilebilirler.

Ne Yapılmalı

Çocukların korkularını göz ardı etmemeliyiz ve bunlarla yüzleşmelerine yardım etmeliyiz. Fazla koruyucu olmak yerine, çözüm yöntemleri geliştirmeliyiz. Ona destek olmalı, onu anladığımızı göstermeli ve beraber çıkış yolu aramaya yönelmeliyiz. Bu korkulara aşırı tepkili yaklaşmak da önerilmez. Aşırı tepki çocukların korkularının artmasına neden olabilir. Bu korkular konusunda çocuklarımızı aydınlatmalı, korkularını önemsememeleri konusunda yönlendirmeli ya da bu korkuları eğlenceli bir duruma dönüştürmeleri için onlara yardımcı olmalıyız. Bu konuda çocuk doktorunuz yol gösterici olacaktır.

Doktor korkusu, doktor muayenesinde kullanılan malzemelerin oyuncağını alarak, çocukların doktor rolünde oyunlar oynamasıyla çözülebilir. Bebeklerini, anne babalarını, büyükanne ve büyükbabalarını muayene eden çocuk, doktora ve muayene işlemine de ısınacaktır. Köpeklerden korkan bir çocuğu hemen hayvanat bahçesine götürmek iyi bir çözüm olmayabilir. İşe köpekleri tanıtan resimli kitaplardan başlamak ve hareketli köpek oyuncakları alarak alıştırma yapmak uygun bir yaklaşım olur. Bir süre sonra aynı yaşta bir arkadaşının köpekle oynamasını uzaktan seyrettirmek korkusunu aşmasında ona bir adım daha attırır.

Gece uyumakta ve yatağa gitmekte direnen çocuklar karanlıktan, hayaletlerden, yaratıklardan ya da hırsızdan korkuyor olabilir. Çocuk yatağının yanına konulan bir fener işe yarayabilir. Ayı, aslan gibi oyuncaklar, gece boyunca yalnız olmadığı hissi uyandırabilir. Korktuğu anda söyleyeceği bir sözcük uydurulup o an korkusunun geçeceğine ikna edilebilir.

Çocukluk korkularının çoğu anne ve babaların doğru yaklaşımıyla aşılabilir. Çocuğu anlamak, korkularını küçümsememek ve onlarla dalga geçmemek gerekir. Çocuklar büyüdükçe yeni korkular geliştirebilir. Eğer bu korkular güncel hayatta zorluk yaratıyorsa, örneğin küçük düşme korkusu sosyal olarak çekingen ve mutsuz olmasına yol açıyorsa, uzman yardımı almak yararlı olacaktır.

The post Çocukların Korkuları appeared first on Bebekler.

Boşanma sürecinde ve sonrasında eşler arasında oluşabilecek çatışma ortamından çocukları uzak tutmak gerekir. Anne ya da babanın çocukları kendi taraflarına çekmeye çalışması ya da karşı tarafa bir tehdit ve duygu sömürü aracı olarak kullanması çocuğun ruhsal yönde zarar görmesine neden olacaktır. Aynı şekilde, anne/babanın çocuklarına tek başına sahip çıkmak istemesi de uygun değildir. Ebeveynler, bu süreçte ve hiçbir zaman, çocuklar önünde birbirlerine kötü kelime kullanmamalı, birbirlerini eleştirmemeli ve suçlamamalıdırlar.

Boşanmaya kesin olarak karar verdikten sonra, uygun bir dille bundan böyle ayrı yaşamaları gerekeceğini konuşmalıdırlar. Konuşma içeriği çocuğun yaşına göre farklılık gösterse de işin özü çocuğa anne ve babanın hayatındaki yerinin değişmeyeceği gösterilmesi gerektiğidir. Anne ve babanın aynı evi paylaşamayacağını anlatmak, bu konunun da sadece anne ve babayla ilgili olduğunu vurgulamak gerekir. Çocuğun herhangi bir davranışı buna neden olmadığı anlatılmalıdır. Tüm bu çabalara rağmen çocuklar kendilerini bu ayrılıktan dolayı sorumlu tutabilirler.

Bu konuşma sırasında, eşler arasında yaşanan her şeyi çocuğa ayrıntılarıyla anlatmak gerekmez. Önemli olan hayatlarında oluşabilecek değişiklikleri kavramalarıdır. Her şeyden önemlisi doğru cümle ve kelimeleri seçmektir. Çocuklara yalan söylemek hiçbir zaman doğru değildir. Boşanma sürecinde çocuğa, her zaman güvende olduğu ve öyle kalacağı hissettirilmelidir.

Boşanma nedeniyle sinirli ve saldırgan davranışlar gösteren çocuklara, anne ve babanın onları çok sevdiği daha da iyi anlatılmalıdır. Onu mutlu edecek şeyin ne olduğunu birlikte ne yapmak istediğini konuşmak olumlu bir adım olur.

Zaman içinde bu yeni duruma uyum sağlanacaktır. Yine de anne ve babanın birleşmesi umudu her zaman içlerindedir. Dönem dönem depreşebilir. Bunu normal karşılamak gerekir. Çocuklar ne düşünürlerse düşünsünler, bunları ebeveynleriyle paylaşabileceklerini bilmelidirler. Bunun, sağlıklı bir ilişki ve ruh hali için çok önemli olduğunu anne ve baba da unutmamalıdır.

Boşanma sonrasında çocukların, anne ve babalarıyla görüşmesinde hiçbir engel olmamalıdır. Doğum günleri, yıl başları, bayramlar ya da okul tatilleri gibi dönemlerde öncelik çocuklara verilmeli ve onlar için en uygun düzenlemeler yapılmalıdır. Anne ve baba, çocukları için taşıdıkları önemi, birinin ötekinden daha değerli olmadığını aklından çıkartmamalıdır. Bu yaklaşım, anlaşmazlıklarda çözümün bir parçası olacaktır. Her iki ebeveyn de çocukların sağlıklı gelişimleri için aynı özeni göstermeli ve disiplinlerine, uyku alışkanlıklarına, paylaştıkları zaman dilimine uyum göstermelidirler.

Yeni Bir İlişki/Üvey Anne veya Üvey Baba

Boşanmış ya da eşi hayatta olmayan annenin/babanın erken ya da geç bir dönemde, yeni bir ilişki isteği olabilir. Bu durumlarda çocukla ilgili kimi endişeler baş gösterebilir. Suçluluk duygusu oluşur. Çocukların kıskançlık göstermesi beklenebilir. Gerçektende çocuk, anne ya da babasını bir yabancıyla paylaşmak istemeyebilir. Ama hayat sadece çocuklar için değil, büyükler için de devam etmektedir. O yüzden bu kişiyle güzel şeyler paylaştığınızı, yaşadığınızı ve mutlu olduğunuzu çocuğunuza anlatabilirsiniz. Başlangıçta dışarıda buluşmak ya da çocuğunuzla eğlenebileceği bir yere gitmek iyi bir fikir olabilir.

Yine de sizin yeni bir ilişkiye hazır olmanız çocuğunuzun da hazır olduğu anlamına gelmez. Çocukların da bu ilişkiyi kabullenmek için zamana ihtiyacı vardır. Aynı zamanda çocuğunuzun yeni ilişkinizi kendine örnek alabileceğini de aklınızda tutmalısınız.

Çocuklar için üvey anne veya baba da bu tür yeni bir ilişkiyle benzer şekilde anlaşılmaz olabilir. Ciddi sıkıntılar gözlenirse psikolojik danışmanlık almak gerekebilir. Çocuğunuzun sağlıklı büyümesi için sevgi ve anlayışla dolu, güzel ve yakın bir ilişki şarttır. Çocuğunuzun etrafında gördüğü veya görmediği bütün ailelerin gerçek anne ve babadan oluşmadığını, üvey anne ve babalı ailelerin de normal olduğunu anlaması önemlidir. Sevgi ve huzur dolu bir ortam çocuğunuzun bu şekilde de gayet mutlu olabileceğini ona göstermesi açısından da çok olumludur.

The post Boşanma ve Çocuk appeared first on Bebekler.

Çocuklar özellikle 4-6 yaş civarında ebeveynlerinden sıkça kardeş isteğinde bulunabilirler. Bu isteğin nedeni, genellikle evde de bir oyun arkadaşına gereksinim duymaları ya da arkadaşlarının kardeşleri olmasıdır.

Ama bu beklenti gerçeğe dönüştüğünde işler değişebilir. Çocuğunuz ikinci plana düşme korkusuyla kıskançlık yapabilir. Yaş farkının az olduğu durumlarda sorun daha yoğun şekilde yaşanabilir. Bu dönemde çocukta iştahsızlık, yemeye direnç başlayabilir. Sorunun derinleştiği durumlarda altını ıslatma ya da parmak emme gibi davranışlar gösterebilir, okula gitmeyi reddedebilir.

İkinci bebek doğmadan önce, çocuğunuzu kardeşinin varlığına hazırlamanız uygun olur. Ona daha az zaman ayırabileceğinizi, çok yorulacağınızı, misafirlerin de artabileceğini hatta kendisinden yardım isteyeceğinizi anlatmak işe yarayabilir.

İkinci Bebek Sorunlarıyla Yüzleşme

Bu konuda özellikle babalara çok iş düşmektedir. Baba, bir aile ferdi ya da bakıcı, ilk çocuğun banyo yapma, yedirme ve uyutma işlerine annenin hamilelik dönemlerinde başlarsa, anne yeni doğan bebekle meşgulken çocuk da kendisiyle ilgilenilmediği hissine daha az kapılacaktır. Doğum sonrası da aile bireylerinin ilk çocuğa daha fazla ilgi göstermeleri sağlanmalıdır. Anne yeni bebekle gereğince ilgilenmez ve kıskançlık nedeniyle ilgisini ilk çocuğa verirse, bebekte uyarı eksikliği denilen ciddi tablolar gelişebilir.

Bu arada çocuğunuzun bebekle temas etmesine, dokunmasına gözetim altında izin vermeniz yerinde bir yaklaşımdır. Ancak, bebeğin çocukla yalnız kalmamasına özen gösterilmelidir çünkü çocuk, içgüdüsel kıskançlığının etkisiyle bebeğe zarar verebilir.

Çocukların kardeşini kıskanması doğal bir histir. Kıskançlık sonrası şiddet girişiminde bulunursa “kardeşine vurma o daha küçük” gibi cümleler yerine “birine vurmak doğru bir davranış değil” demek ya da hiç sözel müdahalede bulunmadan ilgisini farklı bir yöne çekmek uygun bir yaklaşım olabilir.

Kardeş Kavgaları

Eğer birden çok çocuğunuz varsa kavga kaçınılmaz olacaktır. Bunu tamamen engellemeniz olanaksızdır. Size düşen en önemli görev ise, kavgaları mümkün olduğunca olumlu şekilde yönlendirme yaparak en aza indirmektir. Başka seçenekler sunun, kendi kurallarınızı koyun. Ama kavga deneyimlerini arttırmalarına izin vermeyin.

İyi geçinme konusunda çocuklarınızı yüreklendirin, beraber oyun oynadıklarında övün. İyi davranışlarının onlara çok şey kazandıracağını gösterin. Paylaşmayı öğretin. Kardeş kavgalarını kontrol edemediğiniz durumlarda yardım alın.

The post Ailede İkinci Bebek appeared first on Bebekler.

Çocuklara sınır koymak, onları disipline etmektir. Çocukların bazı sınırların olduğunu öğrenmesi, daha sonraki sosyal hayatında bazı kurallara daha kolay uyum sağlaması için yararlıdır. Sınır koymak, cezalandırma anlamına gelmemeli, bunun yanı sıra çocuk eğitiminin temel bir parçası olduğu da unutulmamalıdır. Zamanında yeteri kadar sınır konamayan ve disiplinli yetişemeyen çocuklar, ergenlik dönemlerinde çok farklı sosyal iletişim ve eğitim sorunları yaşayabilmektedirler.

Çocuklara sınır koymak sadece sosyal kuralları, bazı doğru ve yanlışları öğretmez, aynı zamanda çocuğun kendi kendini kontrol etmesini sağlar. Sınır koymaya 1 yaş dolaylarında başlanmalıdır. Genellikle çocukların “hayır” kelimesini anlamaya başladığı dönem tercih edilmelidir. Çocuklar “hayır” kelimesini anlar ancak uygulamaya biraz daha geç dönemde başlarlar.

Dikkat Edilmesi Gerekenler

Ne fazla sert, ne de fazla yumuşak olun. Tutarlı olmanız çok önemlidir. Çocuk eğitiminde aşırı uçlarda bulunmamak gerekir. Ne çok verici, aşırı anlayışlı ve aşırı koruyucu; ne de aşırı sert ve sürekli eğitici rolde olunmalıdır. Bugün kabul etmediğiniz bir duruma yarın izin verirseniz, kendi kendinizi sorgulanır duruma getirmeye ve ipleri kaçırmaya başlıyorsunuz demektir.

Yapamayacağınız ya da tutamayacağınız bir sözü vermemelisiniz. Çocuklar yerine getirilmemiş bir sözü unutmazlar. Bu, anne ve babalarına olan güvenlerini sarsar. Tutarsız söz ve davranışlar çocuğunuza sınır koymanızı zorlaştırır. Doğru ve yanlış’ öğretmede büyük zorluk başlar, çünkü ilk yanlış’ siz yapıyorsunuzdur.

Çocuklara sınır koyarken eğitici olmayı unutmayın. Çocuk için kabul edilebilir ve uygulanabilir limitler olmasına özen göstermelisiniz. Örnek olarak aile bireylerinin geç saatlere kadar televizyon izlediği bir evde, televizyonu çocuklar için sınırlamak mantıklı bir yaklaşım değildir.

Unutulmaması Gerekenler

Her çocuk hata yapar. Bazı şeyler yapılan hatalar sayesinde öğrenilir. Burada en önemlisi çocuklar neyin güvenli olup olmadığını anlayana ve öğrenene kadar, çevre ve kendi güvenliğinden ailelerinin sorumlu olmasıdır. Bu nedenle güvenlik önlemlerine çok dikkat edilmeli ve küçük yaşlardan başlayarak sık sık güvenlikle ilgili bilgiler verilmeli, oyun aracılığıyla tehlikeden uzak tutulmalıdır. Çocuğunuzdan her şeyi ilk seferinde öğrenmesini beklemeyin, çok sık ve düzenli aralıklarla tekrar edin. Öğrenmedi diye çocuğa gereksiz yere kızmayın.

“Hayır” kelimesini çok fazla kullanmak da doğru değildir. Ufak tefek konuları görmezden gelebilirsiniz. Asıl amaç eğitim olduğundan çocuklara sınır koyarken zaman zaman kendiniz içinde molalar vermek iyi olur. Çocuğa her seferinde “hayır” demek yerine doğrusunu gösterin. Olması gerekeni ve olmaması gerekeni, davranışının sonuçlarını anlatın.

Çocuk yanlış bir şey yaptığında onu sevmediğinizi ya da sevmeyeceğinizi söylemeyin. Hatalı durumlarda ona hatasını anlatmak, onu ne kadar sevdiğinizi göstermek ve hatta ödüllendirmek işe yarayabilir. Çocuklarınıza lütfen, teşekkür ederim, özür dilerim gibi sosyal keli-meleri öğretin ve sık sık kullandırın. İyi yaptığı davranışları her zaman desteklenen ve alkışlanan çocuklar, sınır koymada daha uyumlu olurlar.

Belli dönemlerde motor becerilerde uyumsuzluk nedeniyle sakarlaşma olabilmektedir. Özellikle hızlı kemik boyu uzama dönemlerinde, çocukların koordinasyonları etkilenebilmektedir. Bu dönemlerde oluşan kazalarda ve yanlışlıklarda daha sabırlı olunmalıdır.

Çocuklar her zaman sınırları zorlamak isterler. Çevrelerini sürekli olarak keşfetme çabası içindeki çocuklar, sınırların geçilip geçilemeyeceğini ve sizin sabrınızın sınırlarının ne olduğunu anlamak için bıkmadan usanmadan denemeler yapacaklardır.

The post Çocuklara Sınır Koymak appeared first on Bebekler.

Nasıl Kontrol Edebilirim?

Öfke nöbetleri, çocuklarımızın normal gelişme sürecinin bir bölümüdür. Bunu bilmek, ailelerin bu konuda daha sağlıklı bir yaklaşım göstermesini sağlar. Öfke nöbetlerinde en önemli davranış, sorunu çocuk açısından görmektir. Çocuk, herhangi bir fiziksel ya da duygusal durum değişikliğinde veya herhangi bir neden olmaksızın öfke davranışları gösterebilir. Bazen kontrolü zor, ailelerin baş edemeyeceği bir durum ortaya çıkabilir. Bu durumlarda yardım istemekte gecikmeyin. Anne ve babalar da farklı yöntemler denemek, bazı görüşler almak ve rahatlamak ihtiyacı duyabilirler.

Bu dönemlere gelinmeden önce çocuğunuzu hazırlamanızın çok yararı olacaktır. Her ne olursa olsun destekleyici yaklaşımı elden bırak-mayın. Çocuğunuzun yaptığı olumlu davranışları sık sık övün; doğru seçim yaptığında, sözünüzü dinlediğinde, mutlaka pozitif olarak destekleyin; mutlu olduğunuzu belli edin. Sadece gülümseyerek değil hatta dokunarak, öperek bu duygunuzu paylaşın.

Çocuğunuza karşı tutarlı olun. Onların bu konuda anlama kapasitesinin çok fazla olduğunu bilmelisiniz. Bir süre zaman kazanmak için bile olsa yalan söylemek ya da taleplerini geçiştirmek için tutmayacağınız sözler vermek ileride karşınıza çıkacaktır. Çocuklarınıza mutlaka sınır koyun, bu sınırların zorla olmamasına, ortaklaşa, anlaşılır ve kabul edilebilir olmasına dikkat edin. Zaman zaman sizin kontrolünüzde hafif esnemeler yapılmasına izin verin. Yatak saatlerine ya da öğlen uyku saatlerine standart getirmeye çalışın.

Çocuklarınız kullanabildiği kelimelerin yetmediği ve derdini anlatamadığı durumlarda öfke nöbetleri geçirebilir. Buna çare olarak ona temel bazı ihtiyaçlarını işaretle anlatmayı öğretebilirsiniz.

Öfke nöbetlerinin esiri olmamak için, kontrolü kaybetmemeniz önem taşır. Şiddet asla kabul edilen bir yöntem değildir. Şiddetin, ileride psikolojik sorunlar yaratabileceğini unutmayın.

Çocuk ağlarken ya da öfke nöbeti geçirirken onunla konuşmaya çalışmanın bir faydası yoktur. Sevecen bir ses tonuyla “ağlarken seni anlayamıyorum” demek ve bu yaklaşımı her zaman sergilemek nöbetlerin süresini kısaltmaya yarayabilir.

Öfke nöbetlerinin işe yaradığını, bu şekilde istediklerini elde ettiğini düşünen çocukların, daha sık, daha uzun ve daha şiddetli öfke nöbetleri geçireceğini bilin. Siz kontrolü kaybederseniz, çocuğunuz alacaktır. Oysa eğitici sizsiniz, kontrollü olmak ve kontrollü davranmayı öğretmek sizin en önemli sorumluluklarınızdan biridir.

Hangi Yöntemlerle Önlem Alınabilir?

Bazı basit önlemlerle kontrolü elde tutabilirsiniz. Eğer açlık, uykusuzluk gibi fiziksel gereksinmeler varsa, bunları öfke nöbetlerini tetiklemeyecek şekilde kontrol edin. Zaman kazanmak gerekiyorsa çocuğun dikkatini başka bir yöne çekmeye çalışın.

Çocuklarınıza seçme şansı tanımalısınız ama seçenekleri sunan siz olmalısınız. Sosyal aktiviteye yönlendirirken seçenekleri siz sunun. (Resim mi çizelim, kitap mı okuyalım, şarkı mı söyleyelim hangisini istersin gibi.) Bırakın o da bunların arasından kendi istediğini yapsın. Çocuğun otoritesini yönlendirin.

Ona öfke davranışlarıyla ilginizi çekemeyeceğini ama konuşabileceğinizi sürekli anlatın. Bu durumlarda onun yanından uzaklaşabilir başka bir odaya geçebilirsiniz ya da o ağlamak istiyorsa başka bir odaya gitmesi için yönlendirebilirsiniz. Kalabalık içinde de bu tutumu sürdürmek en iyisidir. Herkes size anlayış gösterecektir. Ama çocuğunuz üzerinde yeterli kontrol sağlayamadığınızda; kendine ya da başkalarına zarar verme ihtimali oluştuğunda ortamdan uzaklaşmak ve evde çocuğunuza bu durumu açıklamak en akılcı yöntemdir.

Zaman zaman kendinize nefes alacak alanlar yaratın. Bu molalar çocuğunuz için de iyi olacaktır. Doktorunuzdan bunu nasıl planlayacağınız konusunda yardım alın. Molalar sırasında çocuğunuzla ilgilenmiyor görünün, sizin yanınıza geldiğinde şu anda mola zamanında olduğunu hatırlatın. Tekrarlama gerekiyorsa yapın. Mola süresini doktorunuzla tartışın.

Bu konu çocuk bakımıında en önemli konulardan biridir. Anne babaların görevi çocuğa sağlayacakları fiziksel adamla, verecekleri sevgi ve bakımla sınırlı kalmamalıdır.

Çocuklarınızın sosyal eğitimi; sağlık kontrolleri, aşıları, büyüme izlemleri kadar önemli bir konudur. İlköğretim çağında ayakkabısı ebeveynleri tarafından bağlanan; tuvalete gittiğinde temizliği, hatta ev ödevleri bile ebeveynler tarafından yapılan çocukların sayısı az değildir. Çocukların her isteğine boyun eğen bir yaklaşım, her şeyinin tamam olduğu sanılan bir ortam yaratılması; sosyal yeterlilikleri az, beklentileri ise çok fazla olan bir çocuğun yetişmesine neden olurken iç dünyasında kırılganlığa son derece yatkın bireyler gelişmesiyle sonuçlanır. Tamamen anne ve baba kanatları altında büyüyen çocuklar yalnız kaldıklarında, kötü alışkanlıklarla karşılaşabilecekler, farklı yollarla kötü ortamlara yönelebilecekler ve kendilerini koruyamayabileceklerdir.

Sigara içmeyen, kitap okuyan, emniyet kemerini sürekli kullanarak örnek olan bir anne ve baba, çocuk ve eğitimi için çok önemlidir.

The post Çocuklarda Öfke Nöbetleri appeared first on Bebekler.