Bebeklerin büyüme aşamasında bebekler için en önemli olan bebeklerin kemik gelişimidir. Çünkü bebeklerin kemik gelişimi doğduklarından itibaren başlamalı ve bu kemik gelişimi bebeklerin büyümesine ve gelişmesine sebep olmalıdır. Bebeklerde kemik gelişimi için D vitamini oldukça büyük ölçüde rol oynayan vitamin çeşididir.

D vitamini eksikliğinden dolayı bebeklerde görülen gelişme geriliği ile mutlaka bebeğin vücudunda ağrı da oluşabilir. Bebekte gelişimin az olduğunu gören ebeveynlerin mutlaka uzman bir çocuk doktoruna başvurmaları gerekir.

Anne süte ile beslenen yeni doğmuş veya 6 aya kadar olan bebeklerde D vitamini eksikliğine oldukça fazla rastlanmaktadır. Çünkü anne sütünün içerisindeki D vitamini genellikle bebeklere yetmemekte ve takviye olarak D vitamini almak zorunda kalmaktadırlar. D vitamininin bir çoğunu uzman doktorlar bebeğin güneşten almasını tavsiye ettikleri için, bebekler gün içerisinde bir miktar gün ışığına çıkartılmalı ve yeteri kadar D vitamini aldıklarından emin olunmalıdır.

Düzenli Beslenme

D vitamini almak kadar önemli olan bebekler için düzenli beslenmedir. Düzenli ve vitamin içeren besinler ile bebeklerin beslenmesinin de kemik gelişimine büyük bir yararı vardır. Bebeklerde kemik gelişimine D vitamininden sonra içerisinde C ve A vitaminleri bulunan besinler de iyi gelmektedir.

Bebeğinizin kemiklerinin gelişimi için bebeğinize vitaminli gıdalar ve gün ışığından sonra biraz hareket ettirmeniz yani onun hareket etmesini sağlamanız da bebeğinizin kemik gelişimi için yardımcı olacaktır. Kemik gelişimi bebekler doğduklarında başlayarak ergenlik bitene kadar devam etmektedir.

Kemik Gelişimi İçin Hangi Gıdalar Bebeklere Verilmelidir?

Bebeklere 6 aya kadar kemik gelişimi için sadece anne sütü ve gün ışığı verilmelidir. 6 aydan sonra verilen gıdalar doktor kontrolünde olmalıdır. Doktor tüm yiyecekleri serbest bıraktığında ise bir yetişkinin yediği yemekleri bebekler yiyebilir.

Buna göre bebeklere kemik gelişimi için; yumurta, üzüm çekirdeği, deniz ürünleri, kuşburnu, kabak çekirdeği, tam buğday ekmeği, tavuk eti, kırmızı et, peynir, patates, zeytin, brokoli ve yoğurt verilebilir. Bebek kemik gelişimi için 6 aylık zamanı geçtikten sonra mutlaka düzenli olarak su tüketmesi sağlanmalıdır.

The post Bebeklerde Kemik Gelişimi İçin Ne Kullanılmalı? appeared first on Bebekler.

Bebeği ile iletişim kuran anne ve babaların her birinin iletişim kurma çeşidi farklıdır. Bilinmelidir ki bebeği ile en fazla iyi iletişimi kuran anne baba iletişimsiz bir anne babadan çocuğunun ileriki zamanlarında kendisi ile her yaşadığını paylaşması açısından çok daha kardadır. Bebeği ile iletişimde olmak isteyen hamile annelerin bebek karnında iken konuşmaya başlamaları bebekleri ile iletişime geçtiklerini gösterir.

Uzmanlara göre bebeğin anne karnında iken annenin sesini tanıdığı ve annesinin sesini duyduğunda bebeğin yüz mimiklerinin değiştiğidir. Bebek doğduğu günden itibaren bebekle sürekli konuşmak bebeğin çok hızlı bir şekilde konuşmaya başlamasını sağlamaktadır. Çünkü bebekler kendilerine karşı ne kadar hitap olursa o kadar fazla bu kelimeleri tekrarlama becerileri bulunmaktadır.

Bebeğinizle Bebek Dilinde Konuşmayın!

Anne babalar genellikle bebekleri ile bebekçe konuşmak ve bebeklerine daha şirin görünmek isterler. Bazı zamanlarda bebekçe konuşmak bebek için iyi olsa da çoğu zaman kendiniz gibi konuşmanız bebeğinize daha iyi gelecek ve onun gerçek cümleler öğrenmesini ve sizin gerçek halinizi ona ciddi ve yetişkin birisiymiş gibi davrandığınızı görmesini sağlayacaktır.

Bebekle iletişim kurmanın zamanı ve mekanı bulunmamaktadır. Bebeğinizle birlikte alışverişe çıktığınızda veya akşam bir televizyon programı izlerken bebeğinizle gördüğünüz ve hissettiğiniz şeyleri konuşabilirsiniz.

Bebeğinizle ne kadar erken konuşmaya başlarsanız bebeğinizin ileriki zamanlarında dikkat dağınıklığı ve zihin bulanıklığı gibi rahatsızlıklara yakalanmasını engellersiniz. Hızlı bir zihin gelişimi gösteren kendisi ile konuşulan bebekler büyüdüklerinde arkadaşları ve çevrelerindeki kişilerle diğer insanlara göre çok daha iyi geçinmektedirler.

Ona Kitap Okuyun

Bebeğinizin çok fazla televizyon ve televizyon reklamı izlemesine izin vermeyin. Eğer daha sonradan zihin ve bedensel gelişimi güzel bir çocuğunuz olmasını istiyorsanız, bebeğinize kaç aylık olursa olsun günde birkaç dakika kitap okuyun. Bebeğiniz için özel masal kitapları ve hikaye kitapları seçebilirsiniz.

Bebeğinize okuduğunuz kitapların içerisinde bulunan hayvanların ve insanların taklidini yaparak bebeğinizin sizin üzerinde dikkatini yoğunlaştırılmasına sebep olabilirsiniz. Bebeğinize kitap okurken ve konuşurken arada bir boşluk bırakmalısınız ve nefes almalısınız bu verdiğiniz ara bebeğinizin size karşılık verecek bir aralık bulmasına sebep olur.

The post Bebeklerle İletişim appeared first on Bebekler.

Normal büyüme ve gelişim gösteren binlerce insan yavrusunun kilo, boy ve diğer ölçüleri tespit edilmiş ve bu ölçülerle normal birimler yani çocukların büyüme ve gelişimini takip edip, değerlendirebileceğimiz eğriler bulunmuştur.

Örneğin ortalama olarak 3.5 kilo, bir bebeğin normal doğum kilosu olarak kabul edilmiştir. 6 aylık bir çocuğun ortalama normal kilosu, doğum kilosunun iki misli, yani 77.5 kilo olmalıdır.

12 aylık bir çocuğun ortalama normal kilosu, doğum kilosunun üç misli, yani 1O kilo olmalıdır.

24 aylık bir çocuğun ortalama normal kilosu ise, doğum kilosunun üç buçuk misli, yani ortalama 12.5 kilo olmalıdır.

ÇOCUGUN BESLENME DURUMUNU BELiRLEYEN KOL ÇEVRESİ METODU NASIL UYGULANlR VE DEGERLENDİRİLİR?

Bir çocuğun şişman veya zayıf olduğunu ölçmek için çok basit bir metot daha vardır. O da kol çevresinin ölçülmesidir.

Kol çevresi, omuzla dirsek çıkıntısının, orta yerine tesadüf eden yerden ve genellikle sol koldan ölçülür.

Normal ve sağlıklı bir yeni doğmuş bebeğin, kol çevresi 10.5 cm.dir. Bir yaşına kadar dik bir şekilde yükselip 16 cm. ye kadar çıkar.

Bir yaşından beş yaşına kadar ise, çok az bir artma gösterip, sadece 17 cm. olur.

Bir çocuğa bu grafik ve eğri ile, normal beslenmiş veya normal kiloda diyebilmemiz için, kol çevresinin, grafikte görülen bu eğrinin tam üzerinde veya yakınında olması gereklidir.

Bu normal ölçünün alt hududu ise, 14 cm’dir. Yani bir yaş ile beş yaş arasındaki bir çocuğun kol çevresi 14 cm’nin altında olursa; o çocukta kesin beslenme problemi var demektir.

Kol çevresini ölçerek, çocukların beslenme, şişmanlık ve zayıflıkları hakkında ancak ortalama bir fikir edinilebilir.

Bu metot, kilo ve boy grafikleri kadar kesin olmamakla beraber, köylerde ve imkanların az olduğu yerlerde rahatlıkla kullanılabilir.

ÇOCUKLARlN BÜYÜME VE GELiŞMELERİ İNCELENİRKEN GÖZ ÖNÜNDE TUTULACAK BAZI ÖZELLİKLER

1. Bir çocuğun kilosu, grafiklerimize göre, normalin üst hududunda veya daha faz1a olup da, boyu yüzde elli civarında ise, bu çocuk şişman yani aşırı kilolu olarak nitelendirilir.
2. Bir çocuğun kilosu ve boyu birlikte, normalin üst hududunda veya daha fazla ise, bu çocuk iri yapılı olarak nitelendirilir.
3. Bir çocuğun kilosu yüzde elli civarında olup, boyu normalin alt hududunda veya daha az olursa, bu çocuk kısa boylu olarak nitelendirilir.
4. Bir çocuğun boyu yüzde elli civarında olup, kilosu normalin alt hududunda veya daha az olursa, bu çocuk zayıf veya (malnurished) eksik beslenmiş olarak nitelendirilir.
5. Bir çocuğun boyu ve kilosu birlikte, normalin alt hududunda veya daha az olursa, ufak yapılı, minyon olarak nitelendirilir.

2  ve 5 numaralı paragraflarda iri ve ufak çocuk olarak nitelendirilen durumlarda çocuğun aşırı veya eksik beslenmesi tetkik edilirken aileden geçen kalıtım durumu da göz önünde tutulmalıdır.

The post Bebeğin normal kilo ve boy ölçüleri nelerdir? appeared first on Bebekler.

Yeni doğanların yirmi dört saatin yaklaşık on altı saatinde fiziksel bir emme ihtiyacı duyduklarını hatırlamak önemlidir.
Özellikle emziren anneler bazen bu emme ihtiyacını, bebeğin gerçekten aç olduğunda yaptığı “aranma” hareketiyle karıştırırlar.

Örneğin;

Emziren Dale, tavsiyemi almak için beni aradığında bu aşikâr yapıyı şöyle tarif etmişti: “Öyle görünüyor ki, Troy her zaman aç. Dolayısıyla, ağladığı zaman onu mememe koyuyorum, yaklaşık üç dakika emiyor ve sonra uyuyakalıyor. Onu uyandırmaya çalışıp duruyorum, çünkü yeterince beslenemediğinden korkuyorum.” Üçüncü haftada dört kilo gelen bir bebekten bahsediyorduk, dolayısıyla Troy’un kötü besleniyor olamayacağını biliyordum. Daha ziyade, Dale, her ne kadar bir saat önce beslenmiş de olsa, bebeğinin emme refleksini açlıkla karıştırıyordu. Bebeği memesinde uyuyakaldığında da onu dürtüp duruyor ama birkaç yudum daha süt alması için onu uyandıramıyordu. O zaman Troy’u memesinden ayırıyordu. Sorun şu ki, aradan yirmi otuz dakika geçtikten sonra, Troy bir uyku döngüsünü daha bitirmiş oluyordu (bakınız Altıncı Bölüm). Dale onu memesinden ayırdığında, muhtemelen Troy tam REM uykusuna geçmek üzere oluyordu ve uyanıyordu. Rahatsız edilmiş bir halde, birdenbire acıktığı için değil, kendisini yatıştırmak için yeniden emmek istiyordu. Dolayısıyla, anne oturuyor ve döngü tekrar başlıyordu.
Buradaki sorun ve yaygın bir sorundur bu Dale’in farkında olmadan Troy’a “atıştırmacı” olmayı öğretmesidir. Ve şimdi kazanma ihtimali olmayan bir mücadeleye girmiştir.

Bir düşünün:

Yürüme çağındaki çocuğunuza öğünler arasında kurabiye vermemenizin nedeni budur. Eğer bir çocuk gün boyunca bir şeyler yiyip durursa, düzgün bir öğün yiyemez, değil mi? Saatte bir veya bir buçuk saatte bir beslenen bebekler de bunu yapamaz. Bu sorun biberonla beslenmede bu kadar sık görülmez çünkü anne bebeğin kaç mililitre içtiğini bilfiil görür. Ancak, her iki beslenme yönteminde de, bebek iyi bir üç saatlik rutinde olduğunda, onun düzgün bir öğün yediğini bilirsiniz ve muhtemelen onu beslenmeler sırasında uyandırmak zorunda da kalmazsınız zira iyice dinlenmiştir.

Yeterli emiyor mu? Sağduyunuzu Kullanın

Her ne kadar düzenli bir beslenme rutinini tavsiye etsem de, iki saatin ardından bebek açlıktan ağlamaya başlarsa onu beslemeyin demiyorum. Aslına bakarsanız, büyüme atağı esnasında biraz daha sık yeme ihtiyacı duyabilir. Benim söylediğim, bebeğinizin düzenli aralıklarla düzgün öğünler alması durumunda daha iyi yiyeceği ve bağırsaklarının daha iyi çalışacağıdır.
Arada sırada, bebeğiniz çok hızlı büyüdüğü için fazladan bir kucaklanma veya beslenme ihtiyacı duyduğunda bundan kendinizi alıkoymanız gerektiğini de söylemiyorum. Benim söylediğim şu: anneleri ve babaları işe nasıl devam edeceklerse öyle başlamadıkları için bebeklerin üzüldüğünü görmekten nefret ediyorum. Bir bebeğe kötü alışkanlıklar edindiren ebeveynlerdir; bu küçüklerin hatası değil. Onun için, eğer şimdi sağduyunuzu kullanırsanız, daha sonra bebeğinizin travma yaşamasını önleyebilirsiniz (Kötü alışkanlıklardan kurtulmak hakkında daha fazla bilgi Dokuzuncu Bölüm’de…)

Büyüme atakları:

Şimdi, emziren bir annenin aklını karıştırabilen başka bir duruma bakalım büyüme atakları. Diyelim ki bebeğiniz her iki buçuk-üç saatte bir düzenli olarak beslenirken birden ekstra aç görünüyor adeta sanki bütün gün boyunca yemek istiyor gibi… Bebeğiniz muhtemelen bir büyüme atağında bebeğin normalden daha fazla besin istediği bir iki günlük bir dönemdir bu… Büyüme atakları genelde her üç ilâ dört haftada bir ortaya çıkar. Eğer dikkat ederseniz, bu bütün gün süren aşırı açlık hallerinin sadece yaklaşık kırk sekiz saat sürdüğünü ve sonra tekrar E.A.S.Y. düzenine girdiğinizi göreceksiniz.

Unutulmaması Gerekenler:

Ne yaparsanız yapın, bir büyüme atağını süt miktarınızın azalmasıyla veya tamamen kurumasıyla karıştırmayın. Aslına bakarsanız, bebeğiniz büyüyor, ihtiyaçları değişmekte ve onun daha fazla emmek istemesi doğanın bedeninize bir mesaj gönderme şekli: “Daha fazla üret!” Mucizeyi bir şekilde, sağlıklı bir annede, bebeğin almaya ihtiyaç duyduğu ne varsa beden onu üretecektir. Hazır mamayla beslenmede, eğer bebeğiniz üç saatlik bir beslenme döngüsünde olsa ve birden daha aç görünse, tek yapmanız gereken ona daha fazla besin vermek olacaktı. Emziren bir annenin de tüm yapması gereken budur.
Ayrıca, tek taraftan beslenmede, bebeğiniz bir memeyi boşalttığında (ki genelde bu beş buçuk kilo olduğu zaman itibarıyla gerçekleşir) tek yapmanız gereken öbür memeye geçmek ve böylece ona ihtiyacı olan bütün sütü vermektir.
Eğer bebeğiniz sadece geceleri ekstra aç görünüyorsa, bu muhtemelen bir büyüme atağı değildir. Daha ziyade, bebeğinizin yeterince kalori almadığının bir işaretidir ve E.A.S.Y. rutininizi bebeğinizin daha fazla kalori ihtiyacına uyum sağlayacak şekilde ayarlamanız gerekir. Bu, “üst üste beslenme” için iyi bir zaman olabilir.

İPUCU:

iyi bir gece uykusundan sonra sabahları göğsünüzdeki süt yağ açısından en zengin halindedir. Eğer bebeğiniz geceleri ekstra aç görünüyorsa gündüz erken saatlerde sütünüzü Sağın ve yağı bol bu sütü gece beslenmesine saklayın. Bu, bebeğinize ihtiyacı olan ekstra kalorileri, size ve eşinize akşamları bir dinlenme fırsatı verecek, en önemlisi de “Bebeğime yetecek kadar süt üretiyor muyum?” diyen o can sıkıcı sesi susturacaktır.

The post Emzirme Çelişkileri: Açlık mı, yoksa Büyüme Atağı mı? appeared first on Bebekler.

Çok yakın bir zaman önce, bebeğiniz gözünü zorlukla açabiliyordu. Birkaç ay sonra, oynamak için tamamıyla hazır!

“Bütün uykusuz geceler, beni bebeğin hiçbir yere götürmeyeceğine inandırdı. Birden fazla bebek sahibi olma düşüncesine düşmandım. Hatta tutarlı olmak için eldekini de tutma fikrine de düşmandım, Sonra birdenbire, oğlum kıkırdamaya ve benimle oyun oynama başladı. Bu bütün farkı gösterdi.”

Bu noktaya kadar bebeğinize kırılabilir bir obje olarak davranmış almalısınız. Derisi kâğıt inceliğinde göründü, yumuşak ve sarkık kol ve bacakları, kolaylıkla kırılabilir gibiydi. Ancak üç aylık bir bebekle zaman harcamak, sizi onların dikkatlice tutulmaktan başka şeylere de ihtiyaç duydukları konusunda ikna edecektir. İlgi için deli olurlar ve dokunma, eğlence isterler:

Oyun neden önemli?

Oyun bebekler için gereklidir. Sizi ve bebeğinizi birbirinize yakınlaştır. Bebeğinize bir ilişki içerisinde olmanın ne olduğunu öğretin Sonsuza kadar kullanacağı kişilerarası becerilerin oluşumunu Sağlar. Sosyalleşmeye yardımcı olur. Etrafıyla etkileşimde, yeni bir ortama ya da nesneye alışmasına da yardımcı olur.

Bebeğinize karşı sert olmanızla ilgili bir sürü problem var.

Meselenin yardımcı ana noktalarına bir bakalım:

Bebeğinizi asla havaya doğru atmayın: Bebeğiniz bundan hoşlanıyor gibi görünse de, bebeğinizi atmayla sallama, sarkma, sıçratma bebeğinizin başında, gözlerinde, boynunda önemli hasarlara neden olabilir.

Bebeğinizin neyin eğlenceli neyin olmadığını yargılamasına izin verin: Bebeğiniz muhtemelen onu eğlendirip, eğlendirmediğinizi size hissettirecektir. Rahatsız, ıstıraplı görünüyor ya da ağlıyorsa, kaşlarını çatıyorsa; durun ve başka oyun alternatifleri düşünün.

Bebeğinizin ne kadarının yeterli olduğunu yargılamasına izin verin: Bazı bebekler fazla eğlenceyi diğerlerinden hoş görebilirler. Yorulup yorulmadığına dikkat edin. Eğer bebeğiniz ağlıyorsa ya da öfkesini göstermeye başlıyorsa, ilgisiz görünüyorsa, oyunu durdurun.

İstiyor diye bebeğinizi aşağı doğru tutmayın: Gıdıklamak için bebeğinizi baş aşağı tutma bir tehlike olarak algılanabilir.

Bebeğiniz buna karşı sizi veya bir başkasını hoş görmeyi öğrenmemelidir.

Bebeğiniz, oyun yönüyle onunla meşgul olmanız için size sayısız fırsat verecektir. Yürüyüşe gitmeyi unutmayın. Bu, bunaltıcı, korkutucu olmayacak, çocuğunuza alarma geçirmeyecektir.

Yaratıcı olun, eğlenip ve bütün bunların ötesinde bebeğinizi fiziksel olarak riske atmayın.

The post Bebeğinizle Oyun Oynamanın Önemi appeared first on Bebekler.

Bizden önce gelen nesiller bu konuda daha az rahatsızlık hissederlerdi. Birine sevginizi göstermeyi öğrenmeniz, tecrübe ve zamanla oluşur. Başlangıçta utandırıcı gibi gelse de endişelenmeyin. Sevginin birçok ifade şekli olduğunu hatırlamaya çalışın. Bazı babalar bebeklerine onları ne kadar çok sevdiklerini söylerken rahatlık hissederler ve sıklıkla bebeklerini öpebilirler. Diğerleri ise bu duygularını onlarla sürekli ilgilenerek ya da oyun oynayarak ifade ederler.

Sevgi İşaretlerine Nasıl Cevap Verilir: Bazı babalar bebeklerinin gülücük ve ötüşlerine nasıl cevap verecekleri konusunda kafalarını karışık hissederler. Genelde onlar gibi ses çıkararak karşılık verme, gülümseme veya kıkırdama, başlangıç için en iyi yoldur. Zamanla, ikiniz de birbirinizle ilgilenmek hususunda yeni yollar geliştireceksiniz.

Ailenizle Birlikte Zaman Geçirmenin önemi: Ailenizle zaman geçirme bir temeldir, önemlidir. Size ihtiyaç duyarlar. Hafta sonları ya da gece geç vakitler dahi olsa, sürekli mevcudiyetiniz bebeğinizin beynine nakşedilecektir. Ayrıca eşiniz sizi yanında ve destekleyici görecektir. Sizin “orada olmanız”, bebeğinizin evin sabit, güvenli ve sevilen bir yer olarak düşünmesini öğrenmesin yardımcı olacaktır.

Üç Aylık Bebeğinizle Oyun Oynama

Çocuklarla ilgilenmek ve oynamak için bir sürü yaratıcı yol var. İşte bunlardan birkaçı:

Bebeğinizle oyun oynayarak ilgilenmenin en iyi yolu, ona bakıp gülmektir.

Bebekler yüksek düzeydeki sesleri severler ve bunları öterek ve gülümseyerek cevaplarlar. Bebeğinizin gözlerine bakın, gülümseyin ve tekrar tekrar onun ismini söyleyin.

Bebeğiniz sizin derinize dokunmaktan hoşlanır, burnunuzu onun burnuna yavaşça sürtün.

Bebeğinizi sıcak bir yüzeye yatırın ve ellerini çırpın.

Kafasını düzgün bir şekilde destekleyerek (bütün üç aylık çocuklar yapamaz) sırtı üstü yatın, ayaklarının bükün ve yüzünüzü ona döndürün, bebeğinizi ayaklarınızın üzerine yatırın kafanızı onun yüzüne doğru getirin, gülümseyin ve onun ismini söyleyin.

Bebeğinizi yüzünüzü ona döndürerek omuzlarından tutup kucağınıza oturtun, sol omuzunu yavaşça size doğru çekin, sağ omuzunun ileri doğru itin. Bebeğiniz dönüyormuş gibi hissetmesi için yavaşça tam tersini yapın.

Bebeğinizi kendinizden ileri doğru tutup kendinize doğru çekin ve onun ismini söyleyin.

Yavaşça bebeğinizin karnını ya da boynunu gıdıklayın. Belinde parmaklarının yürütün. Dikkatli olun çok fazla gıdıklanma rahatsızlıklara ve kıvranmaya yol açabilir.

The post 3. Ayda Anne Bebek İlişkisi appeared first on Bebekler.

Bacak kasları yürüme olgunluğuna yaklaşınca bebek yürüme denemeleri yapar; birinci yaşını doldurmasına doğru bir yere tutunarak ayağa kalkar, otururken kendiliğinden çömelmeye çalışır. On ikinci ile on beşinci ay arasında da yürümeye başlar. Bu aylardan birkaç ay önce ve sonra yürümeye başlayanlar olabilir.

Yürümek, bebeğin bedeninin ve bacaklarının büyüdüğünü gösteren biyolojik bir olaydır. Bazı sabırsız ana-babalar bebeğin kaslarının güçlenmesini beklemeden onu ayakta durdurmaya, değişik araçlarla yürütmeye çalışarak zorlar. Böylesine zorlamalar bebeğe zarar verebilir ve onun yürümesini geciktirebilir.

Bebeğin yürüme denemelerinin görülmesiyle birlikte ailede bir bayram havası başlar; yürüme denemeleri heyecanla izlenir. Bebek büyük bir başarı elde etmiş gibi onun rasgele yaptığı her hareketine bir anlam verilir.

Yürümek, bebek için büyümenin önemli bir aşamasıdır. Yürüyen bebekle, yatan bebekten daha çok ilgileniriz. Paytak paytak yürümesi, bizimle oynaması, bir şeyler taşıması, koşarak bizimle kucaklaşması daha çok hoşumuza gider. Bebek de yürüdüğünden dolayı kendine daha başka davranıldığını sezer.

Ana-baba, yürüyen bebekle başa çıkmanın daha zor olduğunu kısa sürede anlayıverir. Yürüyen bebeğin gidebileceği yer, emekleyen bebeğe göre, giderek genişler. Bu alan içinde bebek, gelişen kaslarıyla kırmasını, yırtmasını, atıp dökmesini de artırır. Eline geçeni önce ağzına götürüp tadar, ısıramaz, ememezse atıp kıran Bunu gören ana-babanın sesi eskisine göre daha sert çıkar, bazen bağırmaya dönüşür. Bundan sonra ana-babanın diline YAPMA sözü yapışıverir.

Bazı örnekler:

Manisa’da İlayda Özdemir’in beş aylık bebeği Eser, gündüz gözüyle karyolasından başının üzerine düştü, bebek hastaneye kaldırıldı. Denizli’de sekiz aylık bir bebek çengelli iğneye takılı altınla oynarken çengelli iğneyi yuttu. Çengel,’ iğne hastanede ameliyatla bebeğin yemek borusundan çıkarıldı.

Yozgat Boğazlayanda bir yaşındaki bebek sehpanın örtüsünü çekerek üzerindeki televizyonu başına düşürdü.

Mersin’de bir buçuk yaşındaki bebek yalnız başına banyoya gitti, su dolu kovaya baş üstü düştü.

Fethiye’de iki yaşındaki kız bebek bilyeyle oynarken bilye boğazına kaçtı, hastanede bütün çabalara rağmen bilye çıkarılamadı.

Başlangıçta yapma sözünün anlamını pek anlamayan bebek, ana-babasıyla alay edercesine, çıldırtan davranışlarını sürdürür. Ama giderek sert ve yüksek sesle söylenmesinden yapmanın bir emir olduğunu ve pek sevgi dolu olmadığını sezer, yüksek sesle söylenen yapma sözünden hoşlanmamaya başlar.

Daha önce bebeğini yürümeye canı gönülden teşvik eden ana-baba, artık yürümeyi yasaklayıcı bir ana-babaya dönüşür. Bebek evin dokunulması yasak eşyalarının kendinden daha değerli olduğunu sezer. Daha önce yapma emrinin anlamını bilmeden eşyalara dokunan bebek, bu sefer ana-babadan intikam alırcasına eşyalara dokunmaya başlar. Özellikle bunu, evde konuklar varken ya da başka bir eve konuk gittiklerinde yapmaya bayılır. Böylece ana-baba ile bebek arasında çatışmalar ortaya çıkar. Bu çatışma, ailede babaerkillik ya da anaerkillik ile çocuk erkilliğinin karşılıklı güç gösterisidir. Kazanan çocuk olduğunda ailede çocukerkillik sürüp gider.

Bebeğin ana-babasıyla çatışması, yalnızca kırdıklarıyla, döküp saçtıklarıyla ve gittiği köşe bucaklarla sınırlı kalmaz. Yürüyen çocuk, giysilerini, elini yüzünü, çevresini daha çok kirletir. Özellikle anne buna hiç katlanamaz. Gerçi bebeğini sever ama bu kirlenme çekilecek gibi değildir. Bebek de annesinin kendisini sevdiğini bilir ama bu titizliğinin nedenini anlayamaz; çünkü kirlenmenin, kirletmenin ne olduğunu bilemez.

Özgürlüğe ilk adım:

Bir yerlere giderken kucağa alınan bebek, çocukluk dönemine girdiğinde artık yürütülür. Çocuk ana-babanın yürüme hızına uyamaz; çabuk yorulur. Kucakta olmanın rahatlığını aradığında, ana-baba ile çocuk arasında kucağa alınıp alınmama savaşı başlar.

Dört yaşlarına doğru çocuk için sokak merak edileceklerle doludur. Çocuk çevresini sokağa kadar genişletmek ister.

Bebekler yürürken sık sık düşer. Ana-babalar, düşen bebeği azarlar, bazen de hırpalar. Düşmek bebeği yeterince üzerken, bu yetmezmiş gibi bir de ana-babalar üzer.

Bebeğin yürümesine sevinmek yetmez, yürümesinin getirdiği sıkıntılara da katlanmak gerekir. Yürüme bebeğin kazaya uğrama olasılığını artırır. Bizim görevimiz evde bebeğimizi kazaya uğratmayacak bir çevre düzenlemektir. Ama yürürken düştüğünde de telaşa kapılmadan onun kendi başına ayağa kalkmasını beklemeliyiz. Düşmek doğal olduğu gibi, düşenin ayağa kalkması da doğaldır. Ayrıca “çocuğun düşe kalka büyüyeceğini” de unutmamalıyız.

The post Bebek Ne Zaman Yürür? appeared first on Bebekler.

Bazı bebekler bir bir buçuk yaşlarında parmak emmeyi bırakabilir. Büyük çoğunluğu ise bebekliği bitirirken yani iki yaş dolaylarında artık parmak emmez. Eğer bu yaşlardan sonra hâlâ emiyorsa, bunun nedenleri şunlardan biri ya da birkaçı olabilir:

Çocukta korku, güvensizlik, yardımsızlık, korumasızlık gibi duyguların gelişmesi onu geçmişine yani bebekliğine döndürebilir; çocuk bunu parmağını emmekle gösterebilir.

Çocuk parmak emmeyi üç yaşına kadar unutmazsa, duygusal sorunları olmasa bile, gelişim geriliğinden dolayı bebekliğin bu ilkel davranışına zaman zaman dönebilir. Bu geri dönmeler sıklaşırsa çocuğun gelişimindeki geriliğini incelemek gerekir. Gelişim geriliğini gösteren bir belirti, pek tek başına bulunmaz. Bebekçe konuşmayı sürdürmek, aşırı, sık ve kolayca ağlamak, ağlar gibi konuşmak, yemek yemede beceriksizlik, oynamaya isteksizlik, sürekli mızmızlanmak gibi davranışlar parmak emmeyle birlikte bulunuyorsa duygusal sorun derindir.

Ana-babalar:

Çcuklarının parmağını ağzına götürmesinden ve emmesinden pek hoşlanmaz bunu engellemek için çocuğun parmağına biber sürmekten, eldiven takmaya kadar pek çok yol dener.

Bu çabalar bir süre parmak emmeyi durdurabilir, ama çocuğu parmak emmeye götüren duygusal sorunları çözemez. Duygusal sorunlar çözülmeden çocukların ağzından parmaklarını almak mümkün olamaz.

Çok sayıda, üç ile beş yaş arasındaki çocuk üzerinde yapılan bir araştırmaya göre, en az üç yıl emzik ya da parmak emenlerin konuşma zorluğu çekme riski üç kat daha fazladır. Yine bu araştırmaya göre en az dokuz aylık oluncaya kadar yalnız anne sütü emen, ama biberon kullanmayan çocukların konuşma zorluğu çekme olasılığı ise çok azdır.

Çocuk haz duymazsa parmağını emmez ve parmağını emerken de bizi rahatsız ettiğini bilemez. Tepkimizi anlayamadığı için durdurma girişimimizi yanlış algılar, onu sevmediğimizi, hep kendinde kusur aradığımızı, gözdağı vermeyi sevdiğimizi düşünür.

Parmak emmek kendi başına bir sorun değil, duygusal ve sosyal sorunların bir belirtisidir. Parmak emmek, arabanın benzininin bittiğini gösteren kırmızı ışık gibidir; ışığı veren ampulü sökmek arabaya benzin sağlamaz. Aynı şekilde onun parmağını ağzından şiddetle çekmek de çocuğun sorununu çözemez.

Parmak emmek bebekçe, ama doğal bir davranıştır. Bebek diş çıkarmaya başladığında parmağını emebilir; mama yemeye başladığında emmeyi özlemiş olabilir. Eğer bebek parmağını emmeyi sürdürüyorsa emzirme ya da biberonla besleme onun emme gereksinmesini yeterince doyuramıyor olabilir.

Sabırlı olmak, çocukla iyi ilişkiler kurmak, ona sevecen davranmak zamanla bu duygusal sorunların çözülmesine yardım edebilir. Parmak emme sorunu ağırlaştığında ve uzun sürdüğünde bir çocuk psikoloğuna başvurmalıyız.

The post Parmak Emme Bağımlılığı appeared first on Bebekler.

Bebek doğduğunda bedenini denetleyemez; refleksleriyle hareket eder. Birinci ayın sonuna doğru başını yattığı yerden ilgi duyduğu tarafa çevirebilir; yüzükoyun yatırıldığında başını yukarı doğru kaldırabilir. Altıncı ay dolaylarında yüzükoyun yere yatırıldığında sürünebilir. Böylece bebek giderek bedeni üzerindeki denetimini artırır.

Bir yaş dolaylarında sürünmeden emeklemeye geçmeye başlayan bebekler, dizleri ve elleri üzerinde ileriye doğru emekler. Ama bazıları ayakları ve elleri üzerinde (dört ayak), bazı bebekler geriye, sağa, sola doğru emekler. En ilginç olanı bebeğin elinin yardımıyla poposu üzerinde emeklemesidir. Emeklemenin zamanı ve biçimi bebeğin kas gelişimine bağlıdır. Bu yüzden bebekler arasında emeklemede farklılık görülür.

Emeklemeye başlayan bebek, becerisini artırdıkça evin içinde dokunmadığı eşya, gitmediği köşe bucak bırakmaz; bazen kapıyı aralık bulursa dışarıya da çıkar. Bebek kendine çekici gelen her şeye uzanır, her şeyi çeker, istediğini elde etmek için elinden geleni yapar; yakaladıklarını ağzına sokar, sallar, çarpar, yere atar, yırtar.

Bu durum karşısında bazı ana-babalar bebeği çocuk parkına koyar. Bebeğin sürekli çocuk parkında hapsedilmesi belki ana-babayı rahatlatır; ama onda bazı duygusal sorunlar da yaratır. Bebeğin evin içinde özgür emeklemesi ise birçok tehlikeyi birlikte getirir. Ayakaltında dolaşarak ana-babaya engeller. Bunun ikisi de sakıncalıdır; ama orta bir yol bulunabilir. Bebeğin, ne zaman çocuk parkına alınacağı, ne zaman evin neresinde serbest bırakılacağı, nelere dokunmaması gerektiği kararlaştırılmandır.

Emeklemeye başlamasıyla bebeğe, ailenin disiplin kurallarını öğretmeye başlamalıyız. Bebeğin kaza ve tehlikelerden korunması için yasakları öğrenme zamanıdır. Kuşkusuz bebek bunların ne olduğunu başında anlayamaz ama sezebilir.

Bebeğe koyacağımız yasakları bir kere değil çok kere düşünmeliyiz

Akıllıca vereceğimiz kararlar onun iyi yetişmesi için gereklidir, sıkboğaz etmek için değil. Bu yüzden acımasız görünse bile iyi düşünülmüş yasakları uygulamakta kararlı olmalıyız. Eğer bir kere kuralımızı bozarsak bunun arkasının geleceğini unutmamalıyız.

Yasaklar bebeğimizin can güvenliğini sağlamalı ve yerine getirilemeyecek zararlar vermeyi önlemeli, onun evin içinde merakını doyuracağı, çevresini tanıyabileceği yerlere gitmesini, nesnelere dokunmasını engellememelidir. Bu onun çevresini öğrenme hakkıdır.

Yasaklar bizim için de bebek için de sevimsizdir. Yasaklara karşı bebeğin tepkisi ağlamaktır. Ağladığını görünce belki koyduğumuz yasaklar bizi de üzer ama iyi düşünülerek konulan yasaklar hem onun bakımını ve yetişmesini kolaylaştırmak hem de onu evcilleştirmek içindir.

Emekleyen bebeği kazalardan korumak önemli bir sorundur. Bebeği hem korumamız hem de onu aşırı korumaktan kaçınmamız gerekir. Bebeği korumayı ihmal etmek, onun can güvenliği için tehlikelidir. Ama aşırı korumak da yetişmesini engeller. Aşırı korumacılık, aşırı yasakçılık kadar tehlikelidir.

Bebeği emeklemeye cesaretlendirmek onun gelişimi için önemlidir. Ama emeklemeye ce9retlendirelim derken zorlamamalıyız. Zaten kas olgunluğuna ulaşamayan bebeği ne kadar zorlarsak zorlayalım onu emekletemeyiz. Bu bizi üzmesin çünkü bazı bebekler emeklemeden yürümeye başlar.

The post Emekleme ve Harekete Geçiş Dönemi appeared first on Bebekler.

Uyumak canlıların temel gereksinmesidir; canlılar uyumadan yaşayamaz. Sağlık sorunu olmadığında bebeğin uyuma sorunu olmaz. Çocukluk dönemine geçişinden yani ikinci yaşından sonra çocuğun, duygusal nedenlerle uyuma sorunu olabilir.

Bebek, günün üçte ikisini, yani 1516 saatini uykuyla geçirir. İki yaşından beş yaşına kadar günde 1214 saat, beş yaşından sonra da günde 910 saat uyur. Günlük uyuma süresi her bebeğe ve her çocuğa göre biraz azalıp çoğalabilir. Uykuyu da biyolojik iç saat ayarlar.

Çocuk yürümeye başladıktan sonra ilgilendiği çevreyi genişletir. Bu çevrede çocukla ilgilenenler çoğalın Çocuk uyutulduğunda ana babasının uyumayacağını sezer. Uyumak demek, bu çevreden ve kendisiyle ilgilenenlerden yoksun kalmak demektir.

Çocuğun yaşadığı bazı olaylar uyumayı tatsızlaştırmış da olabilir

Korkulu düş, ıslak yatak, çok soğuk ya da sıcak, çok aydınlık ya da çok karanlık oda, yalnızlık, gürültü ve benzeri durumlar onu uyumaktan soğutmuş olabilir. Özellikle terk edilmişlik duygusu ve uyandığında kimsenin gelmemesi çocuğu tedirgin ederek uyumasını engeller.

Öte yandan çocuğun uyumak istememesi bize karşı bir güç gösterisi de olabilir. Hele uyumasını istememiz, “Ne olur yavrucuğum, artık uyu,” gibi yalvarmaya dönüştüğünde ya da uyuması için sesimizi yükselttiğimizde, çocuğumuz acımasızca isteğimizi geri çevirebilir. Çocuk kendisinden daha güçlü olduğumuzu bildiği halde, onu her zorlayışımızda bize karşı gelerek kendisinin daha güçlü olduğunu göstermek ister. Bu gösteri doğal bir tepkidir. Eğer uyuyup uyumaması umurumuzda olmazsa, çocuk bize daha güçlü olduğunu gösterme fırsatını bulamaz.

Amacımız, uyumanın bir zamanının olduğunu ona öğretmek ve onun, zamanında uyumayı alışkanlığa dönüştürmesini sağlamaktır. Çocuk biz „istediğimiz için değil, kendi istediğinde yani biyolojik iç saati istediğinde uyur. Amacımızı gerçekleştirmek istiyorsak, onun uyuma zamanını biyolojik ritmine uydurmalıyız.

Çocuğu uyumaya isteklendirmek için, pazarlık yapmaya, rüşvet, ödül vermeye, hatırımızı kullanmaya ya da öcüyle, hayaletle korkutmaya, bağırıp çağırmaya, şiddet kullanmaya asla başvurmamalıyız. Bunlar, çocukta önemli duygusal sorunlar da yaratır.

Bebeğin biyolojik iç saatine uygun olarak, kendiliğinden sabah saat kaçta uyandığını ve akşam saat kaçta uyuduğunu birkaç gün izlemek, onun uyuma ve uyanma saatlerini kararlaştırmaya yardım edebilir. Nasıl olsa uyuyor diye uyanma zamanı gelince uyandırmamak ya da “Hele biraz sevelim,” diye uyku zamanı geldiği halde uyutmamak bebeğin uyku düzenini bozar.

Bebeğin uyumasını kolaylaştırmak ve kusmasını önlemek için gündüz ve akşamüzeri sütünü içtikten ya da mamasını yedikten sonra onu hemen uyutmamalıyız; eğer uyumak isterse bir saat kadar oyalamalıyız.

Mümkünse bebek ayrı bir odada uyumalıdır. Oda çok sade döşenmelidir. Eşyalar, mobilya ne kadar çok olursa bunlardan çıkan ışın ve toz da o kadar çok olacağından bebeğe zarar verir.

Bebek karanlıkta uyumaya alışmalıdır

Karanlıkta uyurken beynin yararlı bir salgı saldığı ve uyumanın daha sağlıklı olduğu bilimsel olarak kanıtlanmıştır.

Sağlıklı bir bebek, iki yaşına kadar olağanüstü bir durum olmadıkça gece uyanmaz. Olağanüstü durumlar, altının ıslanması, gürültü, korkulu düş ya da karabasan, çok güçlü bir ışık, burun tıkanması, bir şeyin batması ve benzerleridir. Bebek kundaklanırsa da rahat uyuyamaz.

Anneler bebeği uyutmak için genellikle sallar. Sarsarak ya da şiddetli sallayarak uyutmaya çalışmak bebeğin beynine zarar verir. Bunun yerine bebeği yatağından alıp kucakta okşamak ve hafifçe tıpışlamak daha kolay uyutur.

Bebek uyuyuncaya kadar yanında kalmalıyız ve uyuduğunda odadan sessizce çıkmalıyız. Bebek çıkacağımızı hissedip uyanırsa okşayarak ve onunla konuşarak uyumasını sağlamalıyız. Bebek odadan ayrılacağımızı sezerse terk edilmişlik duygusuna kapılabilir.

Odasından çıktığımızda ağlarsa odaya tekrar dönmeli, bebeğin altını ıslatıp ıslatmadığına, rahat edip etmediğine bakmalıyız. Eğer korkulu bir düş gördüğünü sezersek bebeği çok az emzirmek, düşünü unutmasına yardım edebilir.

Bebek kendi başına uyumasını öğrenmelidir. Bunu sağlamak için bebekliğinin sonuna doğru, yanında kalma süremizi yavaş yavaş kısaltmalıyız.

İki yaşından sonra alıştığı bir uyuma düzeni yoksa ya da bebekliğinin uyuma düzeni bozulmuşsa, onu uyutmak daha da zorlaşır. Bu zorluk bazı çocuklarda beş yaşına kadar sürebilir. Çevresini tanımayı sürdürdüğünden, uyumaya gitmektense ana-babasının bulunduğu çevrenin çekiciliğini yaşamak çocuğun daha çok hoşuna gider.

İki yaşından sonra çocuğumuza zamanında uyumasını öğretmek için şunları yapabiliriz:

Uyuma zamanından yarım saat kadar önce çocuğu uykuya hazırlamalıyız. Pijamasını giydirmek, tuvalete götürmek, dişini fırçalatmak gibi işler çocuğa uykuya gitme zamanının geldiğini sezdirir. Çocuğun uykudan önce biraz yorulması, uyumasını kolaylaştırır. Çocuğun uyumaya gitmesi bir oyuna da dönüştürülebilir. Ama bu oyun, çocukta kendinden kurtulmak istediğimiz duygusunu yaratmamalıdır. Her oyun gibi uyumaya gitme oyunu da ciddi bir iştir. Uyumaya gitme oyununun nasıl olacağı bizim becerimize ve çocuğun bunu beğenmesine bağlıdır.

Çocuğu yatağına götürüp yerleştirdikten sonra, ona iyi geceler dileyip odadan çıkmalıyız. Yalnızlık duygusunu yaşamaması için bebeğini ya da çok sevdiği yumuşak bir oyuncağın’ yanına koyabiliriz. Sağlıklı bir çocuk yalnız başına uyumayı kolaylıkla öğrenir. Uyutmak için ona masal anlatmak gerekmez; ama çocuğun hoşuna gidiyorsa anlatmakta da bir sakınca yoktur.

Odasını terk ettikten sonra çocuk ağladığında, hemen yanına koşmamalıyız; kapının önünde beş on dakika oyalandıktan sonra bir şey almak ya da bir şeyi dü4eltmek bahanesiyle odaya girip, bu arada da çocukla ilgilenebiliriz. Bu sırada onu azarlamak, cezalandırmak gibi bir tutum takınmamız yanlış olur. Ağlamasının gereksiz olduğunu, yan odada olduğumuzu söyleyip, kendini biraz okşamamız yeterlidir. Odasını terk ettikten sonra yeniden ağlarsa, aynı biçimde davranmalıyız. Kuşkusuz sürekli böyle yapan bir çocuğa sinirlenmemek elimizden gelmeyebilir. Ama sinirimizi içimize gömüp sabırlı ve sakin olmalıyız; bizim sakinliğimiz çocuğumuzu da sakinleştirecektir.

Unutulmaması Gerekenler

Yaşı ne olursa olsun, gündüz ya da gece, uykusu sırasında ağlayarak uyanan çocuğun hemen yanına koşmalıyız. Çocuğu böylesine uyandıran genellikle korkulu bir düş ya da karabasandır. Uykuyu bölen bir böcek sokması, sivri bir şeyin batması, yorganın ağzını tıkamış olması gibi şeyler de olabilir.

Çocuk zamanında uyumayı ve uyku saatini kolay öğrenemez. Bunları öğretmek ve alışkanlığa dönüştürmek için sabırlı olmalıyız. Bu konuda bizi örnek alması işimizi kolaylaştırır. Ona örnek olamıyorsak, bizim neden ondan değişik saatlerde uyuduğumuzu ve uyandığımızı ona anlatmalıyız.

Öte yandan çocuğumuzu uykuya göndermekle ne kadar otoriter bir ana-baba olduğumuzu, her istediğimizi ona yaptıracağımızı kanıtlamaya da çalışmamalıyız. Çocuğu uykuya zamanında göndermek bir disiplin sorunu da değildir; el yüz yıkamak, diş fırçalamak, tuvalete gitmek gibi sağlık için gerekli olan günlük bir alışkanlıktır.

Ayrıca gece uyumak öylesine dakikası dakikasına uyulacak bir alışkanlık da değildir. Bir çocuk filmi uyumayı yarım saat geciktirebilir ya da günün yorgunluğu uyumayı yarım saat erkene alabilir. Yeter ki çocuk uykunun kendine gerekli ve uyumanın bir zamanı olduğunu öğrenebilsin.

The post Çocuk Neden Zor Uyur? appeared first on Bebekler.