Yaygın Problemler

Bencillik, sertlik ve uyuşmazlık: Bazı eşler günlük hayatlarına o kadar sabitlenirler ki içinde yaşadıkları, ait oldukları dünyayı unuturlar.

Sıkılganlık: Anneler ve babaların, aile rolleri arasında kalarak dünyadan ilişkilerinin kopması yaygındır.

Sorumluluk: Çocuğa bakmak kimin, evle ilgilenmek kimin, para kazanmak kimin sorumluluğunda? Umarım bu sorumlulukları ikiniz de paylaşıyorsunuzdur.

Ayni hayatlar: Bazen siz ve eşiniz bile farkına varmadan, sembolik ve duygusal olarak evin farklı odalarına taşınırsınız.

Birbirinizin duygusal durumlarını önemsememe: Genelde anneler ve babalar birbirlerinin içerisinde yaşayan çatışmaları anlamakta zorluk çekerler. Bu, birbirinizi umursamamazlıktan ve dinlememenizden kaynaklanır. İletişim hatlarını açık tutun.

Birinizin diğerinizi umursamaması: Her şeyin siz eve geldiğinizde yerli yerinde olduğunu sanmak kolaydır. Eğer eşiniz bebeğinizle birlikte evdeyse, onun stresli hayatını anlamakta zorlanabilirsiniz. Ayrıca işte yaptığınız bel bükücü şeylerin de takdir edilmediğini hissedebilirsiniz.

Birinizin diğerini özdeşleşme ihtiyacı: Siz ve eşiniz birbiriniz için bir şeyler hissetmeyi durdurduğunuzda, başınız gerçekten beladadır. Mesela eşinizin berbat bir iş gününü önemsemezsiniz. Fakat “Sık dişini!” diyebilmek ilişkinizde bir ilerleme kaydedecektir.

İletişim ihtiyacı: Çatışmalar genelde iletişim ihtiyacı ile başlar ve son bulur. Eşinizle belirli bir noktada ilgilenmeme birdenbire kartopuna dönüşebilir. Şimdi önlenmezse iler de bunun çağa dönüşme ihtimali vardır.

Bunlar bir ilişkide sıkça rastlanan birçok problemden sadece birkaçı. Bu noktaların bazıları sizde, eşinizde ve bebeğinizde birlikte büyürken ortaya çıkacaktır. Birlikte büyürken şunu hatırlayın; çatışmalar ve problemler birdenbire değil yavaş yavaş ortaya çıkarlar. Bir çatışmayı nasıl engelleyebilirsiniz? Bazen sadece konuları toparlamak buna yardımcı olabilir.

Birbirinize Soracağınız Sorular:

Bu sorulardan her biri diğer önemli konuları tartışmak için sıçrama rampası olarak kullanılabilir. Birbirinizi suçlamaksızın Birbirimize yardım ediyor muyuz?

Birbirimizin ihtiyaçlarını yerine getiriyor muyuz? İşte ne yaptığımı biliyor musun?

Bu haftanın en kötü gününün ne kadar sıkıcı ve berbat olduğunu en son sana ne zaman söyledim?

Bebeğimizin hayatımızdaki sembolik ve duygusal önemi nedir?

Bebeğimizin günlük alışkanlıkları üzerinde ne gibi etkiler var? Birbirimizle hâlâ konuşuyor muyuz?

Birbirimizi dinleme konusunda nasıl daha iyi olabiliriz? Seni rahatsız eden şeyler yapıyor muyum?

Birbirimizle ciddice konuşuyor muyuz?

En son ne zaman beraber gürlük?

Cinsel yaşamımızı nasıl iyileştirebiliriz?

İlişkimizi geliştirmek için ne yapabiliriz?

Her şeyde olduğu gibi genelde ilişkinin özü olumsuz değildir. Siz ve eşiniz zaman zaman bir araya gelerek hayatınızın nasıl iyi yönde değiştiğinizi tartışmalısınız. Eşinizle iletişiminizi kolaylaştırmak için elinizden gelenin en iyisini yapın. Uzlaşmacı yeteneğinizi kaybetmemeye çalışın, belirli tarihlerde beraber dışarı çıkın, kendinizi çok fazla ciddiye almayın. İkiniz birlikte hem öğreniyor hem de büyüyorsunuz.

The post Yeni anne babaların yaşadığı bazı problemler appeared first on Bebekler.

Yaratıcılığın gelişimi, çocukta diğer alanların gelişiminden farklıdır. Çocuğun yaşına göre çalışabilmesi için araç ve gereçler sağlanmalı, onlara moral destek verilmeli ve yaratıcı gücünün gelişmesine yardımcı olunmalıdır. Buna yönelik olarak anne ve babaların çocuğun yaş düzeyine uygun gelişim ve düşünme özelliklerini bilmeleri ve çocuğun yaratıcı davranabilmesi için fırsatlar vermeleri gerekmektedir.

Yaratıcılık, doğuştan gelen bir özelliktir. Ancak bu özelliğin ortaya çıkması için uygun ortam sağlanmalıdır. Çocuğun yaratıcı davranışları daha çok küçükken oyunuyla ortaya çıkar. Çocuğa verilen basit oyuncaklar bu özelliğin uyarılmasını ve geliştirilmesini sağlayabilir. Bu dönemde anne baba ve çocuğun çevresindeki diğer bireyler çocukla basit sözel oyunlar oynayarak, basit şarkı, türkü ve şiirler öğreterek çocuğun öğrenme becerilerini geliştirebilirler. Daha sonraki yaşlarda çocuklar hayali oyunlarla duygu ve düşüncelerini ortaya koyarlar. Bu oyunlar sırasında ilginç fikirlerini anlatabilmesi veya uygulanması için fırsat verilmelidir. Çocuğa masallar ve hikayeler anlatarak düşünce ve duygularının daha da zenginleştirilmesi ve orijinal fikirler üretmeleri sağlanabilir. Çocukların 13. yaş dolaylarında yaratıcı düşünceleri en yüksek durumundadır. Bu yaştan sonra ya aynı şekilde kalır, ya da azalmaya başlar. Bu özelliğin ortaya çıkması, gelişmesi ve olgunlaşması çocuğun maruz kaldığı çevresel etkilere bağlıdır.

Hayallerini geliştirmeyen çocuk, uslu ve sessiz, hayallerini geliştiren çocuk ise yaramaz ve afacandır. Anneyi ve babayı yorar. Çocukların önce uysal ve sessiz sonradan da yaratıcı ve çalışkan olması istenir. Önceleri elleri toprağa değmesin, üzerleri kirlenmesin diye çocuğu dışarı çıkarmak istenmez. Okula giden çocuğun da atılgan, araştırmacı ve başarılı bir öğrenci olması istenir. Yaratıcı gücün etkisi bu noktada ortaya çıkar. Bu gücün, gelişebilmesi için çocuğa fırsatlar verilmelidir.

Yaratıcı düşünüş ve hareketin en önemli özelliği diğerlerinden farklı olmasıdır. Yetişkinler çocuklarının, yaratıcı ve geliştirici olmasını istiyorlarsa çocuklarıyla ilgilenmeli, onlara zaman ayırmalıdırlar. Çocuğun becerilerini geliştirmelerine uygun, daha faydalı bir çevre oluşturmalıdır. Çocuklarıyla birlikte oyuncaklar seçilmelidir. Oyuncak seçiminde şunlara dikkat edilebilir;

Çocuk alacağı oyuncağı, farklı şekillerde nasıl kullanabilir?

Oyuncak alındığında ne kadar süreyle çocuğun ilgisini çekecektir?

Bir oyuncak sosyo-ekonomik düzey ve zihinsel yetenekler açısından, cinsiyet ve yaşa göre herkes tarafından kullanılabilir mi?

Oyuncağın ilgi çekici olup olmadığına, sağlam, özellikle emniyetli olup olmadığına dikkat edilmelidir.

Çocuğun hayal gücünü geliştiren, yaratıcılığını çoğal tan materyaller şunlardır:

Sanat Materyalleri: Pastel boya, çeşitli boyutta, renkte, kalınlıkta kağıtlar, makas, sulu boya, fırça, yapıştırıcı, kalemler, lastik ıstampa, bantlar, tuz seramiği için fırçalar, kil, kalıplar, plastik bıçak vb.

Bul-Yap Oyunları: Çeşitli sayıda ve büyüklükte bul-yaplar ve benzeri eşleştirme oyunları. Oyuncak çocuğun yaşına ve düzeyine uygun olmalıdır.

Yapı Oyuncakları: Büyük ve küçük legolar, köpükten yapılmış bloklar, çeşitli şekil ve büyüklükte tak-çıkar küpleri, çivi, çekiç ve vida gibi materyaller.

Fen Materyalleri: Kum oyunu için kova, kum, süzgeç, kürek, bardak, sürahi, yumurta, çırpıcı kaşık; su oyunu için sabun köpüğü; bunun dışında genel olarak büyüteç, böcek kafesi, mıknatıs, tohum, yem, küçüktü büyüklü taşlar, saksılar v.b.

Kitaplar, kasetler, radyo, TV, video, çocuğun çağına uygun resimli hikaye kitapları, halk ve klasik müzikler.

Zaman: Filmler ve kısa geziler yepyeni fikirler oluşmasına yardıma olur. Çocuğunuza mutlaka zaman ayırmalısınız. Onunla birlikte oynayıp, birlikte ne yapmak istiyorsa ona eşlik ediniz. Gününüzün belirli bir saatini sizinle birlikte geçirmek, çocuğunuza güven ve güç verecektir.

Drama Materyalleri: Çeşitli giysilerle oyunlar canlandırılabilir. Drama çok önemli bir yaratıcı etkinliktir.

Çocuğun aktivitelerinde yapabileceği işleri yapmasını izlemek, yapamayacağı işler için onları zorlamamak gerekir. Tuz seramiği malzemeleri, tahta takozlar gibi malzemeleri kullanırken cesaretlendirici sözlerle onlara destek olmak mümkündür. Ritimler, yaratıcı zekayı geliştirmeye yardımcı olur. Çocuğun müzik eşliğinde çeşitli hareketler yapması davranışlarında kontrolü Sağlar.

Çocuğun eğitiminde sıralı, belirli kurallar yerine ihtiyaca göre hareket etmelidir. Yaratıcılık adı verilen özellik, zamanla gelişerek yeni ortamlara göre yeni görüş, davranış ve girişimlerle daha nitelikli hale gelir. Çocuğun yaratıcılığı sayesinde bilinenler yeni şekiller alır ve yeni bir şekilde kullanılmaya ve birleştirilmeye başlar.

Öte yandan, çocuğun hayal gücü engeller ve yasaklarla söndürülebilir. Yetişkinler çocukların hayal gücünü, onların anlattıkları hikayeleri dinleyerek ona göre gerçekleştirmelerine yardım etmelidirler. Çocuğa evde, okulda, oyun bahçelerinde, kısaca her ortamda yardımcı ve destek olunmalıdır.

Çocukları yaratıcılığa yönlendirmede, aktif oyun bahçeleri önemli bir rol oynar. Bu bahçelerde çocuk içinden geldiği gibi oyun oynar. Materyalleri değiştirerek, düşünerek yeni oyunlar üretir ve bunları oynamaya başlar. Mevcut oyun bahçelerindeki kaydırak, salıncak, merdiven gibi oyuncaklar bu konuda yeterli değildir. Kum havuzu gibi toprakla oynamaya ve bitki yetiştirmeye yarayan malzemeler de olmalıdır. Çocuk oynadığı oyunlar için hazır olan oyuncakları kendi düşüncesine göre değiştirebilmelidir. Oyun araçları, çocuğun yaratıcılığını ve vücudunu geliştirebilecek şekilde düzenlenmelidir.

Oyun bahçelerinde, oyun oynayabileceği oyun evleri de bulundurulmalıdır.

Bu bahçelerin yanında çocuğun top oynayacağı, paten kayacağı alanlar bulunmalıdır. Bu tür oyun bahçelerinde çocuk çevresini tanır; iş birliği, kendini tanıma, kendine saygı, kendine güven, saldırganlık duyusunun önlenmesi ve problem çözme gibi becerileri gelişir. Çocuğun kendine güven kazanması, problemleri önce yetişkinler yardımı ile daha sonra da kendi kendine çözmesi, yaratıcılık güdüsünün geliştiğini gösterir. Oyun bahçelerinde araba, tırmanılabilecek duvar, heykeller gibi malzemeler bulunmalıdır. Tırmanma, koşma, tutunma, sallanma, kayma gibi faaliyetler çocuğun bedensel gelişimi açısından gereklidir.

Çocuğun yaratıcılık yeteneklerinin gelişimine yönelik olarak resim ve oyun araçlarını istedikleri gibi kullanabilecekleri çeşitli okullar mevcuttur. Bu sayede çocuklar, boş zamanlarında çeşitli uğraşlarla kendisini daha kolay ifade edebilir hale gelebilirler. Tüm bunlar çocuğun yaratıcılık gücünün ortaya çıkmasında ve gelişmesinde önemlidir. Yaratıcı etkinliklere katılan çocukların kendilerini tanıması da kolaylaşacaktır. Bu tür eğitimler sayesinde çocuk ve ergenlerin duygusal, zeka ve kişilik gelişimi uygulanarak kazanılır. Uygun ortamlar sağlayarak, çocukların yeni düşünceler ve hayallerle deneme yapmalarına yardımcı ve destek olunmalıdır.

Çocukların yaratıcı gücü sadece okulda ortaya çıkmaz. Çocuklar fırsat verildiğinde, hayal güçlerini her yerde ve her zaman gösterebilirler. Çocuğun hayal gücünü geliştirmek, onlara bu becerileri oyun içerisinde öğretmek yetişkinlerin görevidir.

Çocuğun merak ettiklerini, içerisinde yaşadığı şehri, ülkeyi ve dünyayı araştırması desteklenmelidir. Çocuklar bu bilgileri ve hayalleri oyunlarında kullanmaya yatkındırlar.

Çocuğun olumlu kişilik kazanması ve olumlu yönde gelişebilmesi için yaratıcı gücünün gelişmesine yardımcı olmak gerekir, özeleştiri becerisi de buna dahildir. Yaratıcı etkinlikler sonunda yaşadıklarını ve denediklerini başkalarına anlatması ‘kendini anlatma’ ve ‘kendini ifade’ becerilerinin gelişmesine yardımcı olur. Bu anlatım biçimleri, çocuğun yaratıcı anlamda geliştiğinin de göstergesidir, Bireyin yaşamı ile çevresiyle ilgili bilinçlenmesi, neler yaşadığını yargılayabilmesini ve kendi becerilerini tanıyarak gelişmesini sağlar. Çocuğun alışılagelmemiş düşünce tarzı, merakı, atılganlığı, özgürlük arayışı gibi güdüleri öğretmenlerinin de yardımı ile desteklenmelidir.

Çocukların ve ergenlerin yaratıcı gücü zeka, kişilik, duygu gelişimi gibi Özelliklerinin de gelişimini sağlar. Uygulamalar ve çeşitli faaliyetler aracılığıyla yeni alışkanlıklar ve beceriler kazanan çocuklarda yeni yetenek, beceri ve ilgilerin ortaya çıkması ve yönlendirilmesi sağlanabilir. Yaratıcılık gücünün gelişimi çocuklarla yetişkinlerin bir arada yaşamları esnasında ailede ve okulda gerçekleşir. Çocuğun düşüncelerinde ve oyunlarında farklı bir bakış açısı gözlemlenmeye başlamışsa bu güç ortaya çıkmıştır denilir.

The post Çocukta Yaratıcılık nasıl gelişir? appeared first on Bebekler.

Ailede bir ölüm yaşandığında bunu çocuklarla paylaşmadan önce bu kavramın ne kadarını anlayabileceğini, nasıl tepki vereceğini bilmek önemlidir. Çok küçük çocuklar sanıldıkları kadar kırılgan değildirler ve daha kolay bir şekilde üstesinden gelebilirler.

Okul öncesi yaştaki bir çocuğa ölümü anlatmak için doğru kelimeler kullanmak gerekir. Uzağa gitti, uykuya daldı gibi anlatımlar çocukların kaybedilen kişinin ne zaman geri döneceği sorularıyla karşı karşıya kalmanıza ve çocukta farklı beklentilere yol açar. Ölüm, bu yaştaki çocuklar için kalıcı bir kelime değil, kısa sürelik bir zaman dilimi gibidir. Ölen bir kişinin geri dönemeyeceğini anlamazlar. Bu yaştaki çocuklara, ölen kişinin organlarının, elinin kolunun bozulduğu; artık yemek yiyemediği ve bu nedenle vücuduna ihtiyacı kalmadığı söylenebilir. Ölen evcil hayvanı ise, artık çevresinde koşup oynayamayacağı, havlayamayacağı, onun için vücuduna ihtiyacı kalmadığı şeklinde anlatılabilir. Bitkiler için de artık büyümeyeceği ve çiçek açmayacağı gibi güncel ve basit kelimeler kullanılarak açıklanabilir. Küçük çocuklara çok detaylı ve anlayamayacakları kelimeler kullanarak bilgi vermek uygun değildir.

5-9 yaş arasında çocuklar ölümü iskeletlerle, meleklerle, hatta televizyondan izledikleri değişik korkutucu görüntülerle (hayalet gibi) ilişkilendirebilir. Ölüm kavramıyla karşılaştıklarında uykusuzluk, gece korkusu, yalnız yatamama ya da korkulu rüya görme gibi sıkıntılar baş gösterebilir.

Ne Yapılmalı

Bu yaştaki çocuklara ölümü anlatırken karmaşık kelimeler kullanılmamalı, açıklayıcı olunmalıdır. Çocukların gösterebilecekleri tepkileri anlamaya çalışmak gerekir. Düşüncelerini tarif etmesi, duygularını paylaşması için uygun ortam yaratmak, çocuğu bu konuda teşvik etmek doğru olandır. Gerektiğinde psikolojik danışmanlık almaktan çekinilmemelidir.

Büyük çocuklar ölümün gerçekliğini ve etkilerini yetişkinler gibi anlayabilirler. Ancak bu, kızgınlık, öfke, kendini suçlama, yalnız hissetme, umutsuzluk gibi duygular oluşamayacağı anlamına gelmez. Bu duyguları yüzünden eleştirilmemeli, yargılandıkları hissine kapılmalarına yol açacak davranışlar sergilenmemelidir. Bu çağda bir çocukla ölüm hakkındaki düşüncelerinizi daha rahat paylaşabilirsiniz. Her zaman yanında olacağınızı ve sizinle her şeyi paylaşabileceğini anlayan çocuk kendini daha rahat ve güvende hissedecektir.

The post Ölüm Kavramıyla Tanışma appeared first on Bebekler.

Her çocuğun bazı korkuları vardır. Her yaşta görülebilen bu korkular sağlıklı bir gelişim sürecinin parçasıdır. Hayvan korkusu, hayali insandan korku, yaratık diye adlandırdıkları şeylerden ya da karanlıktan korku gibi; gerçek ya da gerçeküstü pek çok varlık onları korkutabilir. İster hayali olsun isterse gerçek, çocukların her türlü korkusunu bir gerçeklik olarak kabul etmek gerekir.

Erken yaşta televizyon izlenmesine izin verilen çocuklarda, korku ataklarına daha sık rastlanılmaktadır.

2-4 yaşlarındaki çocukların uyku zamanı korkusu, yalnız kalma korkusu, yüksek ses korkusu gibi korkuları olabilir. Bu yaşlardaki çocuklarda yanlış tuvalet eğitimi de tuvalet korkusu gelişmesine, kaka tutma ve kabızlık gibi ciddi sorunlara yol açabilir. Ebeveynlerinden ayrı kalma korkusu başlayabilir. Bu korkuların bir kısmında asıl neden soyut düşünme becerilerinin yeni gelişmeye başladığı dönemde somut ve soyut algının birbirine karışmasıyla ilgilidir. Çocuk soyut varlık ya da kavramların somut varlıklar olabileceğini düşünüp korku yaşayabilmektedir.

Okul öncesi dönemde de karanlık ve hayali yaratıklardan korkma devam edebilir. Bu yaştaki çocuklarda anne babalarını ya da yakınlarını kaybetme korkusu, ebeveynlerinden ayrı kalma korkusu ölüm korkusu gibi görülebilmektedir.

Korkular okul çağında da devam edebilir. Okul korkusu baş gösterebilir, çocukluk çağındaki korkular süreğenleşebilir ya da yenileri eklenebilir. Eleştirilmekten korkma, toplumdan soyutlanma, yeni bir ortama girme, yalnız kalma, zarar görme gibi farklı korkular geliştirilebilirler.

Ne Yapılmalı

Çocukların korkularını göz ardı etmemeliyiz ve bunlarla yüzleşmelerine yardım etmeliyiz. Fazla koruyucu olmak yerine, çözüm yöntemleri geliştirmeliyiz. Ona destek olmalı, onu anladığımızı göstermeli ve beraber çıkış yolu aramaya yönelmeliyiz. Bu korkulara aşırı tepkili yaklaşmak da önerilmez. Aşırı tepki çocukların korkularının artmasına neden olabilir. Bu korkular konusunda çocuklarımızı aydınlatmalı, korkularını önemsememeleri konusunda yönlendirmeli ya da bu korkuları eğlenceli bir duruma dönüştürmeleri için onlara yardımcı olmalıyız. Bu konuda çocuk doktorunuz yol gösterici olacaktır.

Doktor korkusu, doktor muayenesinde kullanılan malzemelerin oyuncağını alarak, çocukların doktor rolünde oyunlar oynamasıyla çözülebilir. Bebeklerini, anne babalarını, büyükanne ve büyükbabalarını muayene eden çocuk, doktora ve muayene işlemine de ısınacaktır. Köpeklerden korkan bir çocuğu hemen hayvanat bahçesine götürmek iyi bir çözüm olmayabilir. İşe köpekleri tanıtan resimli kitaplardan başlamak ve hareketli köpek oyuncakları alarak alıştırma yapmak uygun bir yaklaşım olur. Bir süre sonra aynı yaşta bir arkadaşının köpekle oynamasını uzaktan seyrettirmek korkusunu aşmasında ona bir adım daha attırır.

Gece uyumakta ve yatağa gitmekte direnen çocuklar karanlıktan, hayaletlerden, yaratıklardan ya da hırsızdan korkuyor olabilir. Çocuk yatağının yanına konulan bir fener işe yarayabilir. Ayı, aslan gibi oyuncaklar, gece boyunca yalnız olmadığı hissi uyandırabilir. Korktuğu anda söyleyeceği bir sözcük uydurulup o an korkusunun geçeceğine ikna edilebilir.

Çocukluk korkularının çoğu anne ve babaların doğru yaklaşımıyla aşılabilir. Çocuğu anlamak, korkularını küçümsememek ve onlarla dalga geçmemek gerekir. Çocuklar büyüdükçe yeni korkular geliştirebilir. Eğer bu korkular güncel hayatta zorluk yaratıyorsa, örneğin küçük düşme korkusu sosyal olarak çekingen ve mutsuz olmasına yol açıyorsa, uzman yardımı almak yararlı olacaktır.

The post Çocukların Korkuları appeared first on Bebekler.

Boşanma sürecinde ve sonrasında eşler arasında oluşabilecek çatışma ortamından çocukları uzak tutmak gerekir. Anne ya da babanın çocukları kendi taraflarına çekmeye çalışması ya da karşı tarafa bir tehdit ve duygu sömürü aracı olarak kullanması çocuğun ruhsal yönde zarar görmesine neden olacaktır. Aynı şekilde, anne/babanın çocuklarına tek başına sahip çıkmak istemesi de uygun değildir. Ebeveynler, bu süreçte ve hiçbir zaman, çocuklar önünde birbirlerine kötü kelime kullanmamalı, birbirlerini eleştirmemeli ve suçlamamalıdırlar.

Boşanmaya kesin olarak karar verdikten sonra, uygun bir dille bundan böyle ayrı yaşamaları gerekeceğini konuşmalıdırlar. Konuşma içeriği çocuğun yaşına göre farklılık gösterse de işin özü çocuğa anne ve babanın hayatındaki yerinin değişmeyeceği gösterilmesi gerektiğidir. Anne ve babanın aynı evi paylaşamayacağını anlatmak, bu konunun da sadece anne ve babayla ilgili olduğunu vurgulamak gerekir. Çocuğun herhangi bir davranışı buna neden olmadığı anlatılmalıdır. Tüm bu çabalara rağmen çocuklar kendilerini bu ayrılıktan dolayı sorumlu tutabilirler.

Bu konuşma sırasında, eşler arasında yaşanan her şeyi çocuğa ayrıntılarıyla anlatmak gerekmez. Önemli olan hayatlarında oluşabilecek değişiklikleri kavramalarıdır. Her şeyden önemlisi doğru cümle ve kelimeleri seçmektir. Çocuklara yalan söylemek hiçbir zaman doğru değildir. Boşanma sürecinde çocuğa, her zaman güvende olduğu ve öyle kalacağı hissettirilmelidir.

Boşanma nedeniyle sinirli ve saldırgan davranışlar gösteren çocuklara, anne ve babanın onları çok sevdiği daha da iyi anlatılmalıdır. Onu mutlu edecek şeyin ne olduğunu birlikte ne yapmak istediğini konuşmak olumlu bir adım olur.

Zaman içinde bu yeni duruma uyum sağlanacaktır. Yine de anne ve babanın birleşmesi umudu her zaman içlerindedir. Dönem dönem depreşebilir. Bunu normal karşılamak gerekir. Çocuklar ne düşünürlerse düşünsünler, bunları ebeveynleriyle paylaşabileceklerini bilmelidirler. Bunun, sağlıklı bir ilişki ve ruh hali için çok önemli olduğunu anne ve baba da unutmamalıdır.

Boşanma sonrasında çocukların, anne ve babalarıyla görüşmesinde hiçbir engel olmamalıdır. Doğum günleri, yıl başları, bayramlar ya da okul tatilleri gibi dönemlerde öncelik çocuklara verilmeli ve onlar için en uygun düzenlemeler yapılmalıdır. Anne ve baba, çocukları için taşıdıkları önemi, birinin ötekinden daha değerli olmadığını aklından çıkartmamalıdır. Bu yaklaşım, anlaşmazlıklarda çözümün bir parçası olacaktır. Her iki ebeveyn de çocukların sağlıklı gelişimleri için aynı özeni göstermeli ve disiplinlerine, uyku alışkanlıklarına, paylaştıkları zaman dilimine uyum göstermelidirler.

Yeni Bir İlişki/Üvey Anne veya Üvey Baba

Boşanmış ya da eşi hayatta olmayan annenin/babanın erken ya da geç bir dönemde, yeni bir ilişki isteği olabilir. Bu durumlarda çocukla ilgili kimi endişeler baş gösterebilir. Suçluluk duygusu oluşur. Çocukların kıskançlık göstermesi beklenebilir. Gerçektende çocuk, anne ya da babasını bir yabancıyla paylaşmak istemeyebilir. Ama hayat sadece çocuklar için değil, büyükler için de devam etmektedir. O yüzden bu kişiyle güzel şeyler paylaştığınızı, yaşadığınızı ve mutlu olduğunuzu çocuğunuza anlatabilirsiniz. Başlangıçta dışarıda buluşmak ya da çocuğunuzla eğlenebileceği bir yere gitmek iyi bir fikir olabilir.

Yine de sizin yeni bir ilişkiye hazır olmanız çocuğunuzun da hazır olduğu anlamına gelmez. Çocukların da bu ilişkiyi kabullenmek için zamana ihtiyacı vardır. Aynı zamanda çocuğunuzun yeni ilişkinizi kendine örnek alabileceğini de aklınızda tutmalısınız.

Çocuklar için üvey anne veya baba da bu tür yeni bir ilişkiyle benzer şekilde anlaşılmaz olabilir. Ciddi sıkıntılar gözlenirse psikolojik danışmanlık almak gerekebilir. Çocuğunuzun sağlıklı büyümesi için sevgi ve anlayışla dolu, güzel ve yakın bir ilişki şarttır. Çocuğunuzun etrafında gördüğü veya görmediği bütün ailelerin gerçek anne ve babadan oluşmadığını, üvey anne ve babalı ailelerin de normal olduğunu anlaması önemlidir. Sevgi ve huzur dolu bir ortam çocuğunuzun bu şekilde de gayet mutlu olabileceğini ona göstermesi açısından da çok olumludur.

The post Boşanma ve Çocuk appeared first on Bebekler.

Anne veya babanın yokluğu çocuklarda çeşitli sorunlara ve korkulara neden olabilir. Çocuklar, ister ölüm nedeniyle isterse boşanma veya farklı nedenlerle olsun, annenin ya da babanın yokluğunda kendilerini suçlarlar. Yanlarında olan anne ya da babayı ise kaybetme ve yalnız kalma korkusu taşırlar. Sıkıntılarını uyumsuzluk, öfke nöbetleri, içe kapanıklık veya suskunluk gibi farklı davranış bozukluklarıyla gösterebilirler. Normal koşullarda anne ve baba, çocuklarıyla ilgilenirken paylaşım ve dayanışma içindedirler. Oyun arkadaşlığından eğitmenliğe, sorun çözücülükten sırdaşlığa pek çok rolü hayatları boyunca zaten birlikte yürütürler. Tek başına çocuk büyüten anne/baba ise bu rolü tek başına üstlenmek zorundadır. Bazen annenin baba, bazen de babanın anne rolünü oynaması gerekecektir.

Ne Yapılmalı

Ebeveynliğin en önemli görevlerinden biri çocuklarını iyi dinlemek olmalıdır. Ebeveynin görevi çocuğunu anlamaya çalışmak, çocuğun davranışlarını ve en önemlisi ruh sağlığını olumlu şekilde yönlendirmektir. Doğru yaklaşım, çocuktan olgun olmasını istemek değil, kendini çocuğun yerine koyarak neler düşünebileceğini ve bekleyebileceğini sağlıklı şekilde değerlendirmektir. Çocukla yakın bir ilişki kurmak güven duygusunu geliştirir ve duygularını açıklıkla paylamasını Sağlar.

Tek ebeveynler çocuklarını yetiştirirken anne ya da babalık görevlerini aksatmadan uygulamaya devam etmelidirler. Tek ebeveyn olmalarından dolayı çocuğa yoksunluk hissettirmemenin yolu, uygun olsun olmasın çocuğun her istediğini yapmasına izin vermek, disiplini ikinci plana itmek değildir. Bu yaklaşım, çocukların kendilerini daha iyi hissetmelerini sağlamaz. Sınır tanımayan, sosyal ilişkilerde zorlanan çocukların yetişmesine yol açar. Tek ebeveynlerin çocuklarla yataklarını paylaşması da doğru değildir.

Uykusuzluk, aşırı sinirlilik, okul performansında düşüş, kendine zarar verme gibi önemli değişimlerde mutlaka psikolojik destek alınmalıdır.

The post Tek Başına Çocuk Büyütmek appeared first on Bebekler.

Çocuklar özellikle 4-6 yaş civarında ebeveynlerinden sıkça kardeş isteğinde bulunabilirler. Bu isteğin nedeni, genellikle evde de bir oyun arkadaşına gereksinim duymaları ya da arkadaşlarının kardeşleri olmasıdır.

Ama bu beklenti gerçeğe dönüştüğünde işler değişebilir. Çocuğunuz ikinci plana düşme korkusuyla kıskançlık yapabilir. Yaş farkının az olduğu durumlarda sorun daha yoğun şekilde yaşanabilir. Bu dönemde çocukta iştahsızlık, yemeye direnç başlayabilir. Sorunun derinleştiği durumlarda altını ıslatma ya da parmak emme gibi davranışlar gösterebilir, okula gitmeyi reddedebilir.

İkinci bebek doğmadan önce, çocuğunuzu kardeşinin varlığına hazırlamanız uygun olur. Ona daha az zaman ayırabileceğinizi, çok yorulacağınızı, misafirlerin de artabileceğini hatta kendisinden yardım isteyeceğinizi anlatmak işe yarayabilir.

İkinci Bebek Sorunlarıyla Yüzleşme

Bu konuda özellikle babalara çok iş düşmektedir. Baba, bir aile ferdi ya da bakıcı, ilk çocuğun banyo yapma, yedirme ve uyutma işlerine annenin hamilelik dönemlerinde başlarsa, anne yeni doğan bebekle meşgulken çocuk da kendisiyle ilgilenilmediği hissine daha az kapılacaktır. Doğum sonrası da aile bireylerinin ilk çocuğa daha fazla ilgi göstermeleri sağlanmalıdır. Anne yeni bebekle gereğince ilgilenmez ve kıskançlık nedeniyle ilgisini ilk çocuğa verirse, bebekte uyarı eksikliği denilen ciddi tablolar gelişebilir.

Bu arada çocuğunuzun bebekle temas etmesine, dokunmasına gözetim altında izin vermeniz yerinde bir yaklaşımdır. Ancak, bebeğin çocukla yalnız kalmamasına özen gösterilmelidir çünkü çocuk, içgüdüsel kıskançlığının etkisiyle bebeğe zarar verebilir.

Çocukların kardeşini kıskanması doğal bir histir. Kıskançlık sonrası şiddet girişiminde bulunursa “kardeşine vurma o daha küçük” gibi cümleler yerine “birine vurmak doğru bir davranış değil” demek ya da hiç sözel müdahalede bulunmadan ilgisini farklı bir yöne çekmek uygun bir yaklaşım olabilir.

Kardeş Kavgaları

Eğer birden çok çocuğunuz varsa kavga kaçınılmaz olacaktır. Bunu tamamen engellemeniz olanaksızdır. Size düşen en önemli görev ise, kavgaları mümkün olduğunca olumlu şekilde yönlendirme yaparak en aza indirmektir. Başka seçenekler sunun, kendi kurallarınızı koyun. Ama kavga deneyimlerini arttırmalarına izin vermeyin.

İyi geçinme konusunda çocuklarınızı yüreklendirin, beraber oyun oynadıklarında övün. İyi davranışlarının onlara çok şey kazandıracağını gösterin. Paylaşmayı öğretin. Kardeş kavgalarını kontrol edemediğiniz durumlarda yardım alın.

The post Ailede İkinci Bebek appeared first on Bebekler.

Çocuklara sınır koymak, onları disipline etmektir. Çocukların bazı sınırların olduğunu öğrenmesi, daha sonraki sosyal hayatında bazı kurallara daha kolay uyum sağlaması için yararlıdır. Sınır koymak, cezalandırma anlamına gelmemeli, bunun yanı sıra çocuk eğitiminin temel bir parçası olduğu da unutulmamalıdır. Zamanında yeteri kadar sınır konamayan ve disiplinli yetişemeyen çocuklar, ergenlik dönemlerinde çok farklı sosyal iletişim ve eğitim sorunları yaşayabilmektedirler.

Çocuklara sınır koymak sadece sosyal kuralları, bazı doğru ve yanlışları öğretmez, aynı zamanda çocuğun kendi kendini kontrol etmesini sağlar. Sınır koymaya 1 yaş dolaylarında başlanmalıdır. Genellikle çocukların “hayır” kelimesini anlamaya başladığı dönem tercih edilmelidir. Çocuklar “hayır” kelimesini anlar ancak uygulamaya biraz daha geç dönemde başlarlar.

Dikkat Edilmesi Gerekenler

Ne fazla sert, ne de fazla yumuşak olun. Tutarlı olmanız çok önemlidir. Çocuk eğitiminde aşırı uçlarda bulunmamak gerekir. Ne çok verici, aşırı anlayışlı ve aşırı koruyucu; ne de aşırı sert ve sürekli eğitici rolde olunmalıdır. Bugün kabul etmediğiniz bir duruma yarın izin verirseniz, kendi kendinizi sorgulanır duruma getirmeye ve ipleri kaçırmaya başlıyorsunuz demektir.

Yapamayacağınız ya da tutamayacağınız bir sözü vermemelisiniz. Çocuklar yerine getirilmemiş bir sözü unutmazlar. Bu, anne ve babalarına olan güvenlerini sarsar. Tutarsız söz ve davranışlar çocuğunuza sınır koymanızı zorlaştırır. Doğru ve yanlış’ öğretmede büyük zorluk başlar, çünkü ilk yanlış’ siz yapıyorsunuzdur.

Çocuklara sınır koyarken eğitici olmayı unutmayın. Çocuk için kabul edilebilir ve uygulanabilir limitler olmasına özen göstermelisiniz. Örnek olarak aile bireylerinin geç saatlere kadar televizyon izlediği bir evde, televizyonu çocuklar için sınırlamak mantıklı bir yaklaşım değildir.

Unutulmaması Gerekenler

Her çocuk hata yapar. Bazı şeyler yapılan hatalar sayesinde öğrenilir. Burada en önemlisi çocuklar neyin güvenli olup olmadığını anlayana ve öğrenene kadar, çevre ve kendi güvenliğinden ailelerinin sorumlu olmasıdır. Bu nedenle güvenlik önlemlerine çok dikkat edilmeli ve küçük yaşlardan başlayarak sık sık güvenlikle ilgili bilgiler verilmeli, oyun aracılığıyla tehlikeden uzak tutulmalıdır. Çocuğunuzdan her şeyi ilk seferinde öğrenmesini beklemeyin, çok sık ve düzenli aralıklarla tekrar edin. Öğrenmedi diye çocuğa gereksiz yere kızmayın.

“Hayır” kelimesini çok fazla kullanmak da doğru değildir. Ufak tefek konuları görmezden gelebilirsiniz. Asıl amaç eğitim olduğundan çocuklara sınır koyarken zaman zaman kendiniz içinde molalar vermek iyi olur. Çocuğa her seferinde “hayır” demek yerine doğrusunu gösterin. Olması gerekeni ve olmaması gerekeni, davranışının sonuçlarını anlatın.

Çocuk yanlış bir şey yaptığında onu sevmediğinizi ya da sevmeyeceğinizi söylemeyin. Hatalı durumlarda ona hatasını anlatmak, onu ne kadar sevdiğinizi göstermek ve hatta ödüllendirmek işe yarayabilir. Çocuklarınıza lütfen, teşekkür ederim, özür dilerim gibi sosyal keli-meleri öğretin ve sık sık kullandırın. İyi yaptığı davranışları her zaman desteklenen ve alkışlanan çocuklar, sınır koymada daha uyumlu olurlar.

Belli dönemlerde motor becerilerde uyumsuzluk nedeniyle sakarlaşma olabilmektedir. Özellikle hızlı kemik boyu uzama dönemlerinde, çocukların koordinasyonları etkilenebilmektedir. Bu dönemlerde oluşan kazalarda ve yanlışlıklarda daha sabırlı olunmalıdır.

Çocuklar her zaman sınırları zorlamak isterler. Çevrelerini sürekli olarak keşfetme çabası içindeki çocuklar, sınırların geçilip geçilemeyeceğini ve sizin sabrınızın sınırlarının ne olduğunu anlamak için bıkmadan usanmadan denemeler yapacaklardır.

The post Çocuklara Sınır Koymak appeared first on Bebekler.

Nasıl Kontrol Edebilirim?

Öfke nöbetleri, çocuklarımızın normal gelişme sürecinin bir bölümüdür. Bunu bilmek, ailelerin bu konuda daha sağlıklı bir yaklaşım göstermesini sağlar. Öfke nöbetlerinde en önemli davranış, sorunu çocuk açısından görmektir. Çocuk, herhangi bir fiziksel ya da duygusal durum değişikliğinde veya herhangi bir neden olmaksızın öfke davranışları gösterebilir. Bazen kontrolü zor, ailelerin baş edemeyeceği bir durum ortaya çıkabilir. Bu durumlarda yardım istemekte gecikmeyin. Anne ve babalar da farklı yöntemler denemek, bazı görüşler almak ve rahatlamak ihtiyacı duyabilirler.

Bu dönemlere gelinmeden önce çocuğunuzu hazırlamanızın çok yararı olacaktır. Her ne olursa olsun destekleyici yaklaşımı elden bırak-mayın. Çocuğunuzun yaptığı olumlu davranışları sık sık övün; doğru seçim yaptığında, sözünüzü dinlediğinde, mutlaka pozitif olarak destekleyin; mutlu olduğunuzu belli edin. Sadece gülümseyerek değil hatta dokunarak, öperek bu duygunuzu paylaşın.

Çocuğunuza karşı tutarlı olun. Onların bu konuda anlama kapasitesinin çok fazla olduğunu bilmelisiniz. Bir süre zaman kazanmak için bile olsa yalan söylemek ya da taleplerini geçiştirmek için tutmayacağınız sözler vermek ileride karşınıza çıkacaktır. Çocuklarınıza mutlaka sınır koyun, bu sınırların zorla olmamasına, ortaklaşa, anlaşılır ve kabul edilebilir olmasına dikkat edin. Zaman zaman sizin kontrolünüzde hafif esnemeler yapılmasına izin verin. Yatak saatlerine ya da öğlen uyku saatlerine standart getirmeye çalışın.

Çocuklarınız kullanabildiği kelimelerin yetmediği ve derdini anlatamadığı durumlarda öfke nöbetleri geçirebilir. Buna çare olarak ona temel bazı ihtiyaçlarını işaretle anlatmayı öğretebilirsiniz.

Öfke nöbetlerinin esiri olmamak için, kontrolü kaybetmemeniz önem taşır. Şiddet asla kabul edilen bir yöntem değildir. Şiddetin, ileride psikolojik sorunlar yaratabileceğini unutmayın.

Çocuk ağlarken ya da öfke nöbeti geçirirken onunla konuşmaya çalışmanın bir faydası yoktur. Sevecen bir ses tonuyla “ağlarken seni anlayamıyorum” demek ve bu yaklaşımı her zaman sergilemek nöbetlerin süresini kısaltmaya yarayabilir.

Öfke nöbetlerinin işe yaradığını, bu şekilde istediklerini elde ettiğini düşünen çocukların, daha sık, daha uzun ve daha şiddetli öfke nöbetleri geçireceğini bilin. Siz kontrolü kaybederseniz, çocuğunuz alacaktır. Oysa eğitici sizsiniz, kontrollü olmak ve kontrollü davranmayı öğretmek sizin en önemli sorumluluklarınızdan biridir.

Hangi Yöntemlerle Önlem Alınabilir?

Bazı basit önlemlerle kontrolü elde tutabilirsiniz. Eğer açlık, uykusuzluk gibi fiziksel gereksinmeler varsa, bunları öfke nöbetlerini tetiklemeyecek şekilde kontrol edin. Zaman kazanmak gerekiyorsa çocuğun dikkatini başka bir yöne çekmeye çalışın.

Çocuklarınıza seçme şansı tanımalısınız ama seçenekleri sunan siz olmalısınız. Sosyal aktiviteye yönlendirirken seçenekleri siz sunun. (Resim mi çizelim, kitap mı okuyalım, şarkı mı söyleyelim hangisini istersin gibi.) Bırakın o da bunların arasından kendi istediğini yapsın. Çocuğun otoritesini yönlendirin.

Ona öfke davranışlarıyla ilginizi çekemeyeceğini ama konuşabileceğinizi sürekli anlatın. Bu durumlarda onun yanından uzaklaşabilir başka bir odaya geçebilirsiniz ya da o ağlamak istiyorsa başka bir odaya gitmesi için yönlendirebilirsiniz. Kalabalık içinde de bu tutumu sürdürmek en iyisidir. Herkes size anlayış gösterecektir. Ama çocuğunuz üzerinde yeterli kontrol sağlayamadığınızda; kendine ya da başkalarına zarar verme ihtimali oluştuğunda ortamdan uzaklaşmak ve evde çocuğunuza bu durumu açıklamak en akılcı yöntemdir.

Zaman zaman kendinize nefes alacak alanlar yaratın. Bu molalar çocuğunuz için de iyi olacaktır. Doktorunuzdan bunu nasıl planlayacağınız konusunda yardım alın. Molalar sırasında çocuğunuzla ilgilenmiyor görünün, sizin yanınıza geldiğinde şu anda mola zamanında olduğunu hatırlatın. Tekrarlama gerekiyorsa yapın. Mola süresini doktorunuzla tartışın.

Bu konu çocuk bakımıında en önemli konulardan biridir. Anne babaların görevi çocuğa sağlayacakları fiziksel adamla, verecekleri sevgi ve bakımla sınırlı kalmamalıdır.

Çocuklarınızın sosyal eğitimi; sağlık kontrolleri, aşıları, büyüme izlemleri kadar önemli bir konudur. İlköğretim çağında ayakkabısı ebeveynleri tarafından bağlanan; tuvalete gittiğinde temizliği, hatta ev ödevleri bile ebeveynler tarafından yapılan çocukların sayısı az değildir. Çocukların her isteğine boyun eğen bir yaklaşım, her şeyinin tamam olduğu sanılan bir ortam yaratılması; sosyal yeterlilikleri az, beklentileri ise çok fazla olan bir çocuğun yetişmesine neden olurken iç dünyasında kırılganlığa son derece yatkın bireyler gelişmesiyle sonuçlanır. Tamamen anne ve baba kanatları altında büyüyen çocuklar yalnız kaldıklarında, kötü alışkanlıklarla karşılaşabilecekler, farklı yollarla kötü ortamlara yönelebilecekler ve kendilerini koruyamayabileceklerdir.

Sigara içmeyen, kitap okuyan, emniyet kemerini sürekli kullanarak örnek olan bir anne ve baba, çocuk ve eğitimi için çok önemlidir.

The post Çocuklarda Öfke Nöbetleri appeared first on Bebekler.

Bebeklikten çıkarak çocukluğa yönelme yaşı olarak uzmanlar tarafından belirlenen 3 yaş, ebeveynlerin bazılarını oldukça zorlamaktadır. Çocukların huyu genellikle bu yaşlarda değişim göstererek tamamen bulunduğu halden tam zıt bir hale girebilmektedirler. Üç yaşındaki bir çocuk için artık büyüme ve gelişme devresi başlamıştır. Çocuk bu yaşta kendisini kanıtlamaya ve kendisinin de artık bir birey olduğunu çevresine anlatmaya başlar. Yani bir nevi bağımsızlığını ilan eder.

Çocuklar 3 yaşlarında iken sosyalleşme ve zamanlarını kendi yaşıtlarıyla geçirmek isterler. Yani aynı düzeyde oyunlar oynayacakları ve birbirleriyle konuşacakları ortam ararlar. İstedikleri gerçekleşmeyen 3 yaş grubu çocuklarda en fazla ağlama ve inatlaşma görülebilir. İstediği olmadığında bu yaş gurubu çocuklar genellikle ebeveynlerinin söylediklerinin tam tersi şeyleri yapmaya yönelirler. Örnek vermek gerekirse kışın ortasında yazlık bir elbise ile dışarıya çıkmak isteyebilir veya çamurlu bisikletiyle evin salonunda oynamak isteyebilir.

Çocukta 3 Yaş Sendromunu Yenmek İçin Ne Yapmalı?

3 yaşına girdiğinde çocukların bu hallerinin gelişebileceğini ebeveynlerin mutlaka bilmesi şarttır. Çünkü bu hususta bilgisi olmayan anne babalar şaşırabilir ve çocuğuna neden böyle olduğunu anlamadıkları için ikileme düşebilirler. Çocuğunuzu 3 yaş sendromuna yakalanmadan rahat bir dönem geçirmek isterseniz;

• Kesinlikle çocuğun yaşantısına çok keskin kenarlı kurallar koymayın.
• Güzel bir dille ikna etmeye değil yönlendirme yapmaya çalışın.
• Biraz evinizin düzenine çocuğunuzun istekleri zarar veriyorsa belirli çerçevede göz yummaya çalışın.
• Çocuğunuzla sık sık göz kontağı kurun.
• Her zaman onu çok sevdiğinizi ve ona değer verdiğinizi söyleyin.
• Her şeye evet demeyin, istemediğiniz şeylerde yönlendirme yaparak hayır demeyi bilin.

Kriz Dönemlerini Kurtarmak İçin

Çocuğun gelişimini iyi yönlendirme açısından bu dönemlerdeki kriz anlarını iyi atlatmanız gerekmektedir. Bunun için çocuğunuzu sürekli sakinleştirmeye çalışmayın, biraz ağlamasına veya inatlaşmasına izin verin. Çocuğa inatlaşma veya ağlama için izin vermek çocuğun daha sonradan sizin oluşturacağınız tepkiyi önemsemesinden dolayı yaptığı bir eylemdir.

Çocuğun inatlaştığı veya ağladığı evrede hemen istediğini kabul etmeyin. Çünkü bu davranış bir sonraki kriz anını sizin için güçleştirebilir. İstediğinin hemen olduğunu anlayan çocuk daha fazla inat eden ve daha fazla ağlayabilir.

The post Çocukta 3 Yaş Sendromu appeared first on Bebekler.