Bebeğin ağlaması sırasında soluğu­nun kesilmesi tehlikesi, daha doğrusu soluk alamaması (katılma) hemen hiç söz konusu değildir. Çünkü, solunum kendi kendine çalışan reflekslere bağlı bir mekanizmadır. Ağlarken bazen bebeğin yüzü mos­mor olur ve (bize çok uzunmuş gibi ge­len) birkaç saniye soluk alamaz. Bu birkaç saniyenin ona bir zararı yoktur. Bununla birlikte, anne böyle bir şey karşısında endişeye kapıldığı takdirde, bebeği öne eğerek ağlamasının kesil­mesine yardımcı olabilir. 

Ancak kesin­likle bebeğin sırtına vurmamalı, başı­nı öne doğru çok fazla sarkıtmamalıdır.
 Üstelik birçok anne-babanın sandığı gibi, sürekli ağlamanın mutlaka göbek fıtığına neden olduğu da doğru değil­dir. Gerçi, ağlama ve ıkınma, karın içi basıncın yükselmesine ve karın çepe­rinin gerilmesine neden olur; ancak bu gerginlik her zaman bir fıtığa yol aç­maz. Bir fıtık kuşkusu varsa, bebeğin aylık muayenesi sırasında, hekim du­rumdan haberdar edilmelidir.
 Kısacası, kendi "varlığını", kendi "kişiliğini"ortaya koymaya çalışan be­beğin ağlamasına alışmalıyız. Bu, ken­dini "dile getirme" yöntemidir. Çünkü elinde, kendini ifade edecek başka bir aracı yoktur.